بارون نگار

خیلی از کسانی که در استودیوهای عکاسی کار می کنن عکاسی استودیویی را نزدیک به عکاسی در موقعیت می دونن. اما از جوانبی که در زیر هم به آن اشاره میشه عکاسی استودیویی خیلی راحت تر از عکاسی در موقعیت هست. شاید یکی از دلایلش مدیریت راحت تر نور باشه.  شما در استودیو منابع مختلف نور را در اختیار دارین در صورتی که در موقعیت فقط نور خورشید تنها منبع نوری شماست. تازه شما در استودیو تنها هستین. و این کمک زیادی بهتون می کنه تا بخواهید در جمع مردمی باشین که هر کدومشون خدای ایده پردازی هستن

اجازه بدین بریم سر همون ده نکته خودمون:

۱- فکر کنید عکس شما یک سالن بولینگ است:

این یعنی چی؟ دقت کردین ( من که خودم نرفتم اما بالاخره دیدم) تو سالن بولینگ، مهره ها چیده می شن. شما روبروشون می ایستین و توپ بولینگ را مستقیم به سمت مهره ها پرتاب می کنید و بر اثر افتادن مهره ها امتیاز می گیرین. خوب. همین جریان تو عکاسی هم هست. کاری نکنین که مدلتون روبروی شما مستقیم بشینه و شما روبروش قرار بگیرین و چیلیک، تمام. یه کم به مدلتون آزادی بدین تا زاویه ای به چپ یا به راست داشته باشه و یه حالت خودمونی تر نسبت به دوربین بگیره، بعد چیلیک.

۲- به ساعت نگاه کنید.

نه برای نگه داشتن زمان، نه. نه برای اینکه به مدل تون گوشزد کنین که چقدر زمان را از دست دادین. که آرامش دادن به مدل بهترین عکس را در کارنامه هنری شما ثبت می کنه. فقط برای اینکه از مدل خودتون سوال کنین که دوست داره  حالت قرار گرفتن اش در جهت حرکت عقربه های ساعت باشه یا خلاف حرکت عقربه های ساعت.

۳- کی راست باشه؟

جهت حرکت عقربه های ساعت بودن یا نبودن چه کمکی می تونه به شما بکنه؟ کمی متمایل شدن به راست یا چپ مدل چقدر تاثیر گذار هست مگه که بخواهیم در این رابطه چیزی بنویسیم یا بخونیم؟ جواب شما خیلی هست. خیلی مهمه. چطور؟ الان می گم. شما باید بدونین که کی راست باشه؟ مغز انسان اینطور ساختاربندی شده که تفکرات مربوط به هوش  را در ناحیه راست انجام میده و مسائل احساسی را به سمت چپ واگذار می کنه. پس کسی که سمت راست یا متمایل به سمت راست می ایسته و از شما می خواد که ازش در این حالت عکس بگیرید، در اصل می خواد با زبون بی زبونی بگه که می خواد منطقی و باهوش و ذکاوت جلوه کنه!

۴- آماده شلیک

ابر و باد و مه و خورشید و فلک آماده شدند تا شما بتونین عکس پرتره استودیویی خودتون را بگیرید. عکس را گرفتین اما نه. اون چیزی نبود که دلتون می خواست. چرا؟ چرا چنین شد؟ یادتون باشه که برای هر “چرایی ” یه “برای اینکه”  هست. برای اینکه شما لنزتون را درست انتخاب نکردین. لنزی که بتونه یه عکس شفاف و زیبا و دلربا از مدلتون به شما بده. استاندارد لنزهای پرتره محدوده ۲۰۰ mm و ۸۰۰ mm هستن. البته باید حساب دوربین خودتون را هم بکنین که با چنین لنزهایی جواب می دن یا نه؟ به عنوان مثال لنزهای کانن ۸۵mm f/1.2 و ۱۳۵mm f/2 به لنزهای ۵۰mm f/1.2 و f/1.4 ترجیح داده میشن. و در رابطه با لنزهای نیکون میشه به لنز ۸۵mm f/1.4 اشاره کرد.

۵- در منتها درجه سمت راست بایستید.

قد شما باید فاصله بین شما و مدل تون را پوشش بده. بیشتر عکاسان پرتره ترجیح می دن که سطح دوربین همسطح با چشمان مدل باشه، اما شما نیاز دارین که در این راه یه خسارتی هم بدین. حتما می پرسین خسارت برای چی؟ وقتی شما سطح دوربین تون را هم تراز با سطح چشمان مدل خودتون می گیرین واکنش دفاعی مدل را که حدس نزدید. او به صورتی غیر عادی سرش را پایین تر و متمایل به چانه اش می گیره هر چقدر هم که شما سر مدل را جابجا کنین فایده ای نداره. چون حرکت سر در کسری از ثانیه رخ میده. پس خسارت اصلی را شما خواهید داشت. اما اگر سر مدل را در منتها الیه سمت راست کادربندی کنین هم دوربین با سطح چشمان مدل تراز خواهد بود و هم سر مدل به سمت چانه گرایش نخواهد داشت.

۶- ۱/۱۲۵  یک کلام!

تنظیمات دوربین های استودیو خیلی ساده است. جوری که انگار از قبل برنامه ریزی کردن و فقط کافیه مدل سر جاش بشینه و عکاسان محترم عکس شان را بگیرن. ( به خدا! مثل قدیم ها که می رفتیم برای مدرسه عکس می گرفتیم. طرف اصلا یه ذره نوآوری تو عکاسی اش نداشت. چقدر دلم می خواست خودم برم پشت دوربین و خودم را از اون پشت ببینم تا عکسم بهتر باشه. نشد که نشد). دوربین را در حالت تنظیمات دستی قرار دهید. ISO را روی ۱۰۰ تنظیم کنین و سرعت شاتر را روی ۱/۱۲۵٫ اما اگر منبع نوری ثانویه داشتید فرقی بین ۱/۱۰۰ و ۱/۱۲۵ و ۱/۱۶۰ و یا ۱/۲۰۰ ثانیه نیست. پس بهتره رو همون ۱/۱۲۵ سرعت شاتر را تنظیم کنین.

۷- از نورسنج استفاده کنید.

نورسنج دوربین ها خیلی عالیه اما در شرایط نوری چندگانه، کمک موثری نمی تونه به شما بکنه. برای همین اولین عکسی که بر پایه نورسنج دوربین می گیرین دارای موهایی روشن و پس زمینه ای با نور ملایم خواهد بود. اینکه شما بتونین از هیستوگرام عکس شرایط نوری را بخوانید مطمئنا به صحت نورسنجی که به صورت اکسترنال استفاده می کنین نخواهد بود. پس سعی کنید حتما یک نورسنج داشته باشید.

۸- فوکوس را روی چشم ها قرار بدهید.

چشمها داستان گویای مدل شما هستن. پس سعی کنید فوکوس را روی چشم ها قرار دهید تا عمق میدانی به وسعت یک جهان داشته باشید( اینجاست که قدرت خدا را می توانید به وضوح دریابید که جهانی را در چشمان هر انسانی می توان کوچک کرد).

۹- تراز سفیدی را روی “سفارشی” قرار دهید.

خوب. ما تراز سفیدی را در حالات متفاوتی می تونیم تنظیم کنیم اما در استودیویی که مجهز به انواع فلاش، چترهای نوری، سافت باکس ها و رقص نورهای خاص پس زمینه هست چطور باید تراز سفیدی را تنظیم کرد؟ راهش قرار دادن تراز سفیدی روی ” سفارشی” یا Custom هست.

۱۰- سعی کنید تنها یک منبع نوری داشته باشید.

اگر شما یه منبع نوری داشته باشید اون موقع حس هنری تون بروز و ظهور می کنه. چنان در زوایای تابش نور به مدل دقت می کنین که بهترین سایه ها را در عکس تان متبلور سازید. اما اگر دور خودتون را با انواع و اقسام تجهیزات نوری پر کنین یه عکس بالماسکه ای بیشتر نخواهید داشت.

عکاسان استودیویی در رابطه با عکاسی پرتره خیلی نکته ها دارند که شنیدنش یا خوندنش خالی از لطف نیست. از این دوستان معذرت می خوام که پا تو کفششان کردم. اما اگر دوست داشتین می تونین مثل جناب ” امیر یاری” که در کامنت دو پست قبلی تجربه خودشون را در اختیار خوانندگان وبلاگ قرار دادند اینجا را به قدوم خودتون مزین کنین.

برچسب‌ها:1/125, آزادی, ابر, استودیو, امتیاز, باد, بولینگ, بی زبانی, تراز سفیدی, تفکرات, توپ, جهت حرکت عقربه های ساعت, خلاف جهت حرکت عقربه های ساعت, خورشید, راست, رقص نور, زاویه, زبان, زمان, ساعت, سالن, سر, سفارشی, شلیک, عقربه, عکاسی, عکاسی استودیویی, فلاش, فلک, فوکوس, لنز, مدل, مسائل احساسی, مغز, منبع نوری, منتها, منطقی, مه, مهره, موقعیت, نورسنج, نیکون, هیستوگرام, پرایش, پرتره, چانه, چتر, چشم ها, چیلیک, کانن
نوشته شده در 100 در 100, اصطلاحات عکاسی, اصول پایه عکاسی, تجهیزات عکاسی, دنیای لنزها, معرفی, نور در عکاسی, نور در عکاسی و نورسنجی, چگونه

ببخشین که عنوان این پست اینقدر طولانیه. منو که یاد کنکور سراسری می اندازه. همیشه فکر می کردم که کسی هست که تمام خونه های جلوی نام خانوادگی را پر کنه؟

Backlighting یا نور از پشت در عکاسی درست مثل صدا می مونه. اینکه نور از پشت به سوژه تابیده بشه. این کار را هم میشه به چند روش انجام داد: اینکه نور از بالای سر به سوژه بتابه یا اینکه نور از پشت شیشه یا عینک یا هر شی شفاف به اجسام جلویی تابیده بشه و ….. ( به تعداد همه افراد بشر راه هست برای رسیدن به Backlighting     )

البته این را هم بگم که نور از پشت کاملا با سیلوئت فرق داره. نور از پشت در زمانی به کار میره که شرایط نوری بی نهایت ضعیف باشه …..

پرتره

یکی از راه هایی که در عکاسی پرتره جواب میده استفاده ازتکنیک نور از پشت هست. در این حالت سوژه و پس زمینه کاملا از هم جدا خواهند بود انگار یه مرز مجازی بینشون پیش اومده باشه. در این حالت بهتر هست که نور از پشت موهای سوژه تابیده بشه تا مرز کمی مشخص باشه. حالا به عکس زیر توجه کنین.

درسته که عکاس از روش نور از پشت استفاده کرده اما می تونست این کار را با تلفیق نور فلاش به اوج برسونه. یعنی اونقدر هم در مضیقه نور نباشه. تو عکس زیر این موضوع کاملا ملموسه. نور از پشت موهای نی نی تابیده و با یک نور نرم فلاش از جلو تلطیف شده و عکس را شفاف و در هاله ای از لطافت فرو برده. ( چقدر این نی نی خوردنیه!!!!)

شفاف

Backlighting یا نور از پشت این قابلیت را داره که از سوژه در طبیعت یک تصویر شفاف ارائه بده. در نتیجه شما دیگه در این حالت نباید نگران اکسپوز عکس تان باشین. حالا اگر از فلاش برای پر کردن نور محیط و جبران کمبودش استفاده کنین سوژه راهی برای بروز و ظهور نداره. فکر می کنم با توضیح کوتاهی که دادم متوجه شدین که عیب عکس پایین در چیست.

سیلوئت

یکی از مسائلی که در سیلوئت وجود داره و باعث میشه که عکاسان به رغبت از این شیوه استفاده نکنن اینه که در سیلوئت سوژه کاملا در بخش تاریک تصویر وجود داره. نمی خوام اغراق کنم اما دقیقا منو یاد مبارزه همیشگی خیر و شر. آدم بدها و آدم خوب ها می اندازه. اما برای رفع این مشکل میشه به فکر آدم خاکستری های قصه هم افتاد. یعنی جوری از نور استفاده کرد که سیلوئت به سمت خاکستری پیش بره. یعنی همان استفاده از روش نور از پشت. در عکس پایین درسته که کشتی سیلوئت هست اما در تقابل با نور غروب، و استفاده از رنگ های گرم این ساعت ترکیب خوبی به وجود آورده. نه؟

حالا ممکنه سوالی به ذهنتون برسه و اون این که چطور در روش نور از پشت فوکوس کنیم؟ این را باید بهتون بگم که شما باید تشخیص بدین که به نور پر کننده فلاش نیاز دارین یا نه. وقتی نور فلاش را به سوژه تاباندید و عمق و ترکیب بندی و اکسپوز و فوکوس عکس دستتان اومد فلاش را غیرفعال کنین و عکس را در حالت نور از پشت بگیرین. شما برای تمرین می تونین از این شیوه در عکاسی خارج از منزل یا در عکاسی از مجالس عروسی استفاده کنین. فقط در این حالت حتما حواستون به زاویه تابش نور یا اگر در محیط خارج از منزل هستید زاویه تابش خورشید باشه. در این صورت سایه ها قوی ت میشن و شما برای جبرانش اگر صلاح دیدین از فلاش استفاده می کنین.

فقط امیدوارم از اشتباهاتی که دیگر دوستان عکاس در این زمینه داشتن شما نداشته باشین. برای هزارمین بار رفع این اشتباهات فقط با یک چیز امکان داره: تمرین، تمرین، تمرین.

برچسب‌ها:backlighting, اکسپوز, تابش, تلطیف, تمرین, تکنیک, خاکستری, خورشید, خیر و شر, رنگ های گرم, زاویه, سیاه, سیلوئت, شفاف, ضعیف, عکاسی, فلاش, فلاش پر کننده, فوکوس, مجازی, نور, نور از پشت, پرتره
نوشته شده در 100 در 100, اصطلاحات عکاسی, تکنیک های عکاسی, خطاها در عکاسی, نور در عکاسی, نور در عکاسی و نورسنجی, چگونه

خیلی برام جالب بود که تنی چند از دوستان به من تذکر دادند که خیلی دیر به دیر آپدیت می کنم. راستشو بخواهین من هیچ وقت نتونستم یه هندوانه را بلند کنم. اما در آن واحد می تونم چندین هندوانه را جابجا کنم. البته همه را هم سر زمان خودش به منزل می رسونم. اینا را گفتم که نگین بیکار بودم و تنبلی باعث شد اینجا خاک بخوره. نه. من تنبل نیستم.

و اما :

- پس زمینه یک شاه کلیده! سعی کنید ساده بگیرید. این یک واقعیته. اگر پس زمینه را ساده بگیرید اینجوری همه چشم ها به سمت سوژه که در گوشه ای از این زمینه ایستاده و به دوربین نگاه می کنه خیره میشه. در انتخاب پس زمینه خیلی دقت کنین. بهتر نیست سعی کنید از حرکت اشکال هندسی استفاده کنین. پله های موزه ها، ساختمان های قدیمی، یک راه قدیمی روستایی. تجربه کنید. جواب می گیرید.

- سعی کنید هم خودتون آرام باشید هم مدل تون. به خودتون انرژی مثبت بدین. عکسی که تو آرامش بگیرین خیلی بهتر از عکسی است که استرس توش قاطی باشه.

- سعی کنید دست یا موهای سوژه تون باز باشه. درسته که تو ایران رعایت این مسئله سخته. مخصوصا اما در اصل می تونم بگم که سوژه تون را در گرفتن فیگور آزاد بذارین. سعی نکنین اونو مقید کنین که مثلا اینجوری وایسا. شاید دلش می خواد به یه ستون تکیه بده. شاید دلش بخواد پاهاشو دراز کنه یا دستاشو از هم باز کنه.

- سعی کنین یک دستیار داشته باشین. اگر یه دستیار داشته باشین که بهتره از دوستان یا اقوام باشه می تونه بهتون خیلی کمک کنه. تا حالا دقت کردین؟ با کلی دردسر یه موقعیت خوب پیدا می کنین. سوژه هم مهیا هست. و به قول ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند تا شما عکستونو بگیرین که یه دفعه یکی بی خیال این همه تدارک از جلوی دوربین تون رد میشه. آی آدم حرصش در می آد. اینجاست که نقش یک دستیار به چشم می خوره که نذاره کسی از محدوده دوربین تون رد بشه.

- از لنزهای سریع و با فاصله کانونی زیاد بهره بگیرین. لازم هست در این زمینه توضیح بدم؟ باشه. برای شروع بهتره از لنز سیگما ۱۰۵ میلی متری f/2.8 ماکرو استفاده کنین.

- از حالت چشمانتون برای کنترل مدل تون استفاده کنین. ما عکس های زیادی را هر روز در سایت های معظم عکاسی همچون فلیکرمی بینیم. به چشمانتون اعتماد کنین. سعی نکنین همون حالت هایی را که تو عکس ها می بمدل تون تحمیل کنین. بعضی چیزها هست که سبک شما را می سازه. هر چشمی یه جور زیبایی را می شناسه. پس سعی کنین کشف کنین که چشمان شما چه چیزی را می پسنده.

- لباس مدل. وقتی می خواهید عکاسی پرتره انجام بدین باید از روانشناسی رنگ ها و تاثیری که بر بیننده می گذاره مطلع باشین. سعی کنین براساس پس زمینه و رنگ غالب صحنه پوششی برای مدل انتخاب کنین. از تضاد رنگ هم می تونین استفاده کنین. اما سعی کنین لباس مدل تون وصله ناجوری به پس زمینه نباشه. من تو اولین تجربه ام از خواهرم خواستم که برای صبح به اون زودی یه جین بپوشه و یه تی شرت آبی تا با پس زمینه طلوع خورشید و آبی آسمانی تو کوه همخوانی داشته باشه. اون هم پذیرفت. اما چون صبح زود بیدارش کرده بودم و می دونست که می تونه آزادانه ژست بگیره رو یه تخته سنگ نشست و رو به دوربین با دستی زیر چونه خوابید.

- اطلاعات خودتون را به روز کنید. دیگه این نکته توضیح نمی خواد.

برچسب‌ها:آرام, آرامش, ابر, استرس, انرژی, ایران, باد, تجربه, تی شرت, جین, خورشید, درس, دستان, دستیار, دوربین, روستایی, زیبایی, ساختمان, ساده, سیگما, صبح, عکاسی, فاصله کانونی, فلک, فلیکر, فیگور, قدیمی, لباس, لنز, لنز سریع, ماکرو, مثبت, مه, موزه, موها, هندوانه, پرتره, پس زمینه, چشمان, ژست
نوشته شده در 100 در 100, تکنیک های عکاسی, چگونه

تا به حال شده برای خودتون یک مزه شخصی در نظر بگیرید. حتما فکر می کنید دارم شوخی می کنم. نه در این هاگیر واگیر اصلا حوصله شوخی ندارم! به نظر من مزه شخصی در عکاسی کارهایی است که فرد در مواجهه با بعضی سوژه ها به کار می گیره. حالا می خواهم مزه شخصی عکاسی از مجسمه ها را اینجا براتون عنوان کنم.

به کار گرفتن یک حس چرخش از اشیا

این سوال مهمی است که یک عکاس قبل از اینکه بخواد عکسی از یک مجسمه بگیره باید از خودش بپرسه: من با این مجسمه چه چیزی را می خواهم به مخاطبم بگم؟

وقتی به این سوال تونستید جواب بدید عکاسی از مجسمه ها هم مثل هر عکاسی دیگری براتون آسون میشه. سعی کنید وقتی به عکاسی از مجسمه ها می پردازید تمام صفحه را با یک بخش از مجسمه بپوشانید نه اینکه کل مجسمه را مثل یک موجود بی جان فرض کنید و به هر زوری که هست اونو تو قاب فریم تون قرار بدین.

نوردهی

خودتون بهتر از من می دونید که مجسمه ها حالتی سه بعدی دارند و این بهترین فرصته که شما می تونید از این خاصیت برای داشتن عکسی خارق العاده بهره ببرید. باید نور را در زوایا شکار کنید و متوجه سایه ها باشید. نور نقش مهمی را در عمق میدان در عکاسی از مجسمه ها بازی می کنه. نور از جلو بهترین نوری است که می تونید برای عکاسی از مجسمه تو گوشه ذهنتون داشته باشید چون باعث می شه سایه ها عمق داشته باشن و جزئیات به دقت مشخص بشه. بهترین زمان عکاسی از مجسمه ها زمان طلوع و غروب افتاب هست. باید یادتون باشه که قدرت خورشید در اسمان کم باشه.

اما اگر نتونستید که شرایط نوری خوبی برای خودتون رقم بزنید ناراحت نباشید. اطراف مجسمه قدم بزنید و خوب به اون نگاه کنید تا بهترین حالت را برای عکاسی پیدا کنید. جایی که سایه ها زیاد نیست و کنتراست متعادلی بین روشنایی و تاریکی وجود داره.

پس زمینه

وقتی می خواهید ترکیب بندی را در عکستون رعایت کنید به یاد داشته باشید که پس زمینه نقش مهمی را در خلق یک اثر هنری بازی می کنه. پس فراموشش نکنید. کاری نکنید که مجسمه در عکستون غول پیکر به نظر برسه. جوری که تجانس و تعاملی با محیط اطراف نداشته باشه. حتما به پس زمینه فکر کنید. هیچوقت سعی نکنید یک پس زمینه درهم و آشفته را انتخاب کنید. چون این طور به نظر می رسه که مجسمه در جنگلی قرار گرفته و این مجسمه است که مسئول آرامشه. در صورتی که می تونید تعاملی که بین و مجسمه و محیطش وجود داره را در تصویرتون نشون بدید.

نکته اخر هم اینکه پس زمینه تون را جوری انتخاب کنید که باعث عمق بخشیدن به فضا و مجسمه بشه. آسمان آبی بهترین گزینه است. البته نظر شما مهم تر از این نکات هست.

پس نوشت: این طوری نوشتن را تازه دارم تجربه می کنم. خودم باهاش راحت نیستم. اما اگر شما بپسندید ادامه می دم. بهم بگویید که دوست دارید راحت و بدون تکلف در مورد عکاسی بنویسم یا نه؟ خوشحال می شم بدونم.

برچسب‌ها:تاریکی, تجانس, تعامل, خورشید, روشنایی, طلوع, عمق میدان, غروب, فریم, قاب, مجسمه, محیط, مزه شخصی, نوردهی, پس زمینه
نوشته شده در 100 در 100, تکنیک های عکاسی, عکاسی شهری، چین, چگونه

پ .ن : سوال وحید عزیز در ” چگونگی عکاسی از طلوع خورشید” باعث نوشتن این پست شد.

اگر روزی بخواهیم از خورشید به طور مستقیم عکس بگیرم آیا آسیبی به سنسورهای دوربین وارد می شود؟ آیا باید نگران اکسپوز عکس آن هم با شدت بالا باشیم؟

در جواب به این سوالات بایستی گفت که احتیاط بهترین و ایمن ترین گزینه است. استفاده از بعضی محافظ های نوری می تواند از شدت نوری که بر سنسورهای حساس می تابد بکاهد. اما باید چند نکته را در نظر گرفت: اول اینکه فضای روستایی بهتر از فضای شهری است. در فضاهای شهری آلودگی هوا نور خورشید را تشدید می کند و در اصل سنسورها آلودگی موجود در محیط را نیز ثبت می کنند. دوم آنکه نور خورشید در زمستان ملایم تر از بهار یا تابستان است پس بهتر است هوس گرفتن عکس از خورشید را در زمستان تجربه کنید. خصوصا این نکته را در ذهن داشته باشید که رطوبت هوا هم به تلطیف نور خورشید کمک شایانی می کند. می توان این مسئله را در شفافیت عکس های کوهستانی به وضوح دریافت.

و اما در رابطه با سوال دوم: برای آنکه دچار اکسپوز عکس نشوید بهتر است از فیلتر استفاده کنید. بهترین لنز برای ثبت زیبایی خورشید لنز Elmar 50mm و فیلتر UV پیشنهاد می گردد. اما می توانید از لنزهای تله فوتو آینه ای نیز برای ثبت خورشید استفاده کنید. در رابطه با تنظیمات دوربین هم باید سراغ سرعت های شاتر بالا (< 1/800 ) و F/11 و بالاتر از آن باشید.

برچسب‌ها:Elmar 50mm, F/ STOP, اکسپوز, خورشید, رطوبت هوا, زمستان, سرعت شاتر, سنسور, شفافیت, فضای روستایی, فضای شهری, فیلتر, فیلتر UV, لنز
نوشته شده در 100 در 100, تکنیک های عکاسی, نور در عکاسی, چگونه