بارون نگار

پ. ن: چند وقته من اینجا یه پست عالی نذاشتم؟
و اما پست امروز.
اغلب اوقات اتوفوکوس می تونه لحظات واقعی ثبت کنه. در بیشتر صحنه ها می شه فوکوس را در گوشه ای از صحنه تنظیم کرد و یا فوکوس را در پس زمینه قرار داد. اما بعضی اوقات وقتی دوربین را در حالت فوکوس دستی تنظیم کردید برای برگرداندن اون به حالت اتوفوکوس یا فوکوس خودکار مدت زمانی طول می کشه که ممکنه در فاصله این پرت زمانی سوژه تون را هم از دست بدین. مثلا بهترین گزینه برای عکاسی از مناظر اتوفوکوس هست.  اما وقتی سرعت سوئیچ کردن فوکوس دستی به اتوفوکوس پایین هست چه کاری می تونین بکنین؟
اینجا با سه راه برای کنترل بهتر فوکوس خودکار یا اتوفوکوس آشنا میشین:

۱- فشردن دکمه شاتر برای نیم ثانیه
اگر می خواهید سوژه مورد نظرتون را در وسط کادر قرار بدین بهتره دکمه شاتر را نیم ثانیه نگهدارین. اگر شرایط برای عکاسی مناسب بوده و همه چیز دست به دست هم داده بود که شما بهترین تصویر را داشته باشین دکمه شاتر را تا انتها فشار بدین و عکسی که گرفتین لذت ببرید.

۲- سوئیچ کردن از فوکوس دستی به فوکوس خودکار
اگر از حالت فوکوس دستی سوئیچ کنین به اتوفوکوس خواهید توانست گوشه سمت راست سوژه را هم در فوکوس داشته باشین. لنز دوربین شما فقط می تونه یه فوکوس مستقیم از سوژه داشته باشه. اما با این ترفند با استفاده از سه پایه می تونید فوکوس را در کل کادر خودتون تجربه کنین و یه عکس زیبا از منظره ای زیبا داشته باشین.

۳- استفاده از دکمه اتوفوکوس پشتی
در حالت طبیعی وقتی شما دکمه شاتر را فشار می دین دوربین در حالت اتوفوکوس قرار می گیره. اما وقتی دکمه اتوفوکوس را که در پشت دوربینتون قرار گرفته را فشار می دین علاوه بر اینکه دوربین در حالت اتوفوکوس قرار می گیره کنترل بیشتری هم روی فوکوس نهایی خواهد داشت.
دکمه اتوفوکوس پشتی فوکوس را در مرکز سوژه تنظیم می کنه و وقتی شما فوکوس بهتری می خواهین و دکمه شاتر را تا انتها فشار می دین فوکوس در کل سوژه پخش میشه. در حالت عادی فوکوس نمی تونه به راحتی پس زمینه را هم در خودش جا بده.
حالا اگر شما بدون فشار دادن دکمه فوکوس پشتی به حالت فوکوس دستی سوئیچ کنین زمانی که برای تنظیم دوربین خرج میشه را ذخیره کردین و تونستین پشت و جلوی سوژه را با این حالت در فوکوس نگاه دارین.

دکمه اتوفوکوس پشتی بهترین روش برای عکاسی از پرندگان و حیات وحش هست. یک بار از این دکمه استفاده کنین و سوژه خودتون را روی پرندگان در حال پرواز قرار بدین تا به قدرت این دکمه پی ببرین.

برچسب‌ها:اتوفوکوس, اتوفوکوس پشتی, بهتر, ترفند, ثانیه, حیات وحش, دوربین, دکمه, راه, سوئیچ کردن, سوژه, شاتر, فوکوس, فوکوس خودکار, فوکوس دستی, لحظات, منظره, پرندگان, پس زمینه, کنترل
نوشته شده در 100 در 100, تکنیک های عکاسی, چگونه

با وجود اینکه حشرات شهرت خوبی نسبت به آفات ندارند اما می توان یکی از علائق هر عکاسی را عکاسی از حشرات، عنکبوتها و کفشدوزک ها دانست. حشرات و دنیای ظریف اطراف آنها به شما رنگ، بافت و معماری فیزیکی دنیای عکاسی ماکرو را تقدیم می کنند. آنها منحصر به فرد ترین مخلوقات خداوند هستند. شما نمی توانید از حشرات “مدل” بسازید. یا اینکه شما نمی توانید تجربیات عکاسی دیگران در مورد حشرات را بر روی سایر حشرات پیاده کنید.

معنای “اندازه زندگی” چیست؟

چگونه می توان از یک حشره به یک اندازه واقعی دست یافت. ” اندازه زندگی” به این معناست که شما در عکاسی ماکرو بتوانید یک مقیاس ۱:۱ را به درستی از حشرات به دست آورید. شما به راحتی نمی توانید به حشرات نزدیک شوید و همین سختی باعث می شود که شما از خاصیت ” زوم” برای نزدیک شدن دوربین به حشره استفاده کنید. در عین حال باید نگران فوکوس شدن سوژه در دوربین هم باشید. برای همین هم داشتن یک کلوز-آپ زیبا از حشرات یک گنج گرانبها خوانده می شود.

کنترل تجهیزات

اگر شما دارای یک دوربین SLR باشید دنیای زیبای فتوماکروگرافی به رویتان گشوده می شود. اما نباید فقط به این دوربین بسنده کنید. تجهیزات خاص دنیای ماکرو را نیز بایستی همراه داشته باشید. لنزهای ماکرو و TUBE های الحاقی می تواند در این راه کمک حال شما باشند. تنها نکته ای که باید ذکر شود بیان فرمول زیر است:

طول TUBE تقسیم بر فاصله کانونی = میزان درشت نمایی افزایش یافته

به عنوان مثال اگر شما از یک TUBE الحاقی ۲۵ میلیمتری یک لنز ۵۰ میلیمتری ماکرو استفاده کنید به جای داشتن مقیاس ۱:۱ دارای مقیاس ۲:۱ خواهید بود و این بدان معناست که تصویر حاصل از حشره بزرگتر از حد قابل قبول خواهد بود.

درک محدودیت های ماکرو

” شما همیشه نمی توانید آنچه را که می خواهید انجام دهید.” با افزایش یکی از الحاقات دوربین برای عکاسی ماکرو عمق میدان نیز کاهش خواهد یافت. عمق میدان تا چه حدی قابل قبول است تا تصویر حاصله شفاف به نظر برسد. بین تجهیزات دوربین و عمق میدان رابطه معکوس برقرار است. نکته ای که در اینجا مطرح می شود کنترل موثر و صحیح دوربین با تمام تجهیزاتی است که روی آن نصب شده است. کمترین حرکت دوربین منجر به خراب شدن تصویر می شود.

مضاعف نمودن نور

دو راه عالی در فوکوس برای عکاسی ماکرو وجود دارد. یکی از این راه ها استفاده از فلاش های الکترونیکی بیرونی است. با آنکه استفاده از فلاش در عکاسی ماکرو توصیه نمی شود اما برای افزودن به عمق میدان و با افزایش سرعت شاتر می توان به بهترین جلوه رنگ و نور در تصویر رسید. دومین راه استفاده از مقادیر بالای مگاپیکسل است. مقادیر ۳به بالا همچون ۵ یا ۶ مگاپیکسل می تواند اندازه تصویر را بالا برده و شما با “کراپ” خواهید توانست زوائد عکس را بیرون اورده و عکسی منحصر به فرد داشته باشید.

لنزها و محدوده فعالیت

یکی از راه های آسان عکاسی ماکرو استفاده از لنزهای ماکرو است. محدوده لنزهای ماکرو ۵۰ میلیمتر تا ۲۰۰ میلیمتر است. اگر می خواهید به حداقل فاصله کانونی دست یابید بهتر است لنز را بسته تر تجربه کنید. در زیر محدوده فعالیت چند لنز ذکر می شود:

این بدان معناست که شما با استفاده از لنز ماکروی ۵۰ میلیمتری بایستی ۱٫۵ اینچ از محدوده زندگی حشره فاصله داشته باشید.

هنر عکاسی

قبل از اینکه برای عکاسی آماده شوید باید خود را آماده کنید. قبل از هر چیز بیاندیشید که می خواهید عکستان را با چه چیز بپوشانید. در عکاسی از حشرات باید توجه کنید که حشرات چموش هستند و اگر بدانند که در نزدیکی آنها اتفاقاتی در حال رخ دادن است در لاک دفاعی خود فرو می روند. این لاک دفاعی در پروانه ها بستن بالها. در حشرات بی حرکت ماندن و در زنبورها نیش زدن است. با دیدن یک حشره دست و پای خود را گم نکنید. آرامش خود را حفظ کنید. اطراف حشره را چنان با برگ گیاهان بپوشانید که او تصور کند که کانون توجه نیست تا به روند زندگی خود ادامه دهد و شما با کمال اسودگی از حشره عکس بگیرید.

صبر کنید و زمان را نگاه دارید.

از عکاسان بزرگ دنیای طبیعت به خصوص حیات وحش و حشرات صبر و پشتکار را بیاموزید. به این ترتیب خواهید توانست از زمانی که در آن قرار دارید کمال استفاده را ببرید.

آنها هر جا هستند.

تصور نکنید حشرات محدوده جغرافیایی خاصی دارند. انها در تمام کره زمین پخش شده اند. انها را در همه جه می توانید بیابید.

خرامان می آیند

تا به حال شده برای رفع خستگی و تجدید روحیه به مناطق خوش و اب و هوا بروید. فکر می کنید در لحظاتی که شما روی انبوهه ای از علف دراز کشیده اید دنیای اطراف تان در ارامش شما سهیم است. نه. شما اشتباه می کنید. حشرات مانند شما دنبال زندگی خود هستند. انها توجه ندارند که شما در گوشه ای از محدوده آنها لمیده اید. انها ارام و خرامان به شما نزدیک می شوند. یادتان باشد که شما وارد محدوده زندگی آنها شده اید. پس باید به قلمرو آنها احترام بگذارید.

قسمت ترفند قضیه

شما وارد محیطی شده اید و یک حشره زیبا برای عکاسی ماکرو یافته اید، آخرین نکته ای که قبل از زدن دکمه شاتر باید به ان توجه کنید چیست؟ آخرین بخش عکاسی ماکرو، اجرا است. شما بایستی فاصله سوژه تا دوربین را به خوبی تخمین بزنید تا مبادا در فوکوس دچار مشکل شوید. برای افزایش عمق میدان بهتر است میزان f/stop را ۲۲ بگیرید. اما بهترین میزان f/stop برای عکاسی ماکرو از حشرات بین ۱۶ تا ۳۲ است.

کنترل بازشدن شاتر نیز یکی از اصول مهم در عکاسی ماکرو است. اگر هنوز به تبحر لازم در این زمینه نرسیده اید دوربین را در حالت خودکار قرار داده و دکمه “ماکرو” را بفشارید. سعی کنید در حالت های مختلف دوربین عکاسی کنید تا به عمق میدان رضایت بخش خود دست یابید.

بخش سخت قضیه

سعی کنید از حالت فوکوس خودکار در عکاسی ماکرو از حشرات استفاده کنید. اگر در فوکوس خودکار یا Auto Focus تبحر لازم را به دست آورید کار کردن با فوکوس دستی یا Manual Focus برایتان دشوار نخواهد بود.

برچسب‌ها:SLR, tube, اندازه زندگی, بافت, تجهیزات, ترفند, حشرات, خرامان, درشت نمایی, رابطه, رنگ, شاتر, صبر, عمق میدان, فاصله کانونی, فتوماکروگرافی, فلاش, فوکوس, فوکوس خودکار, فوکوس دستی, لاک دفاعی, لنزهای ماکرو, محدوده فعالیت, محدودیت, مخلوقات, مضاعف, مقیاس, مگاپیکسل, چموش, کراپ, گنج گرانبها
نوشته شده در اصطلاحات عکاسی, اصول پایه عکاسی, تجهیزات عکاسی, تکنیک های عکاسی, فتوشاپ و عکاسی, یک عکس، یک برداشت

پرتره در شب ترفندی است که نیازمند نورپردازی مصنوعی است. اگر شبی خواستید عکاسی پرتره را تجربه کنید باید بگویم بهترین زمان عکاسی در شب نزدیک ساعت ۴ صبح است. در این ساعت هنوز از انوار طلایی خورشید خبری نیست. آلودگی هوا به حداقل خود رسیده است و سرمای ملس هوا محیط دلنشینی را برای عکاسی خلق می نماید.

تجهیزات:

یک دوربین SLR  و ۱ تا ۲ عدد نورسنج.

قدم اول: تنظیم دوربین

شما باید دوربین را در حالت ” TV” قرار داده و سرعت شاتر را بین ۱/۱۰ تا ۱/۳۰ تنظیم کنید. ISO در چنین موقعیت هایی ۲۰۰ تا ۴۰۰ باید باشد. اگر شما دارای نورسنج ETTL کانن هستید فلاش را در حالت اتوماتیک قرار دهید تا در صورت کمبود نوردهی فلاش این نقیصه را جبران کند.

برای مثال:

• در عکس اول از فلاش استفاده نشده است. تنظیمات دوربین را در زیر عکس مشاهده می کنید. نتیجه کار عکسی مات و مخوف است.

• در عکس دوم فلاش در جلوی سوژه قرار گرفته و جبران کاهش نوردهی شده است. در این حالت گویی فلاش سوژه را “فریز” کرده است.

قدم دوم: تعیین مسیر نگاه در تصویر

• جهت فلاش تعیین کننده نتیجه در عکس شماست. برای مثال در عکس قبلی از یک فلاش در پیش روی سوژه استفاده شده است. شما وجود فلاش را از رد سایه و نگاه سوژه تشخیص می دهید.
• با قرار دادن فلاش در حاشیه دیوار گویی هاله ای از نور در پشت سوژه وجود دارد.

قدم سوم: تنظیم فلاش

• با زوایا به وسیله فلاش بازی کنید. به این ترتیب می توانید حس سوژه و مکانی که او قرار گرفته است را تغییر دهید. به طور مثال اگر فلاش را زیر چانه سوژه قرار دهید و نور از پایین به صورت سوژه بتابد محیطی ترسناک و مخوف پدید می آید. از این ترفند کارگردانان فیلم های با ژانر وحشت بهره فراوان می برند.

نکته ای که در اینجا ذکر آن را لازم می دانم آن است که این پست فقط می خواهد راه را به شما نشان دهد و خلاقیت و ابداع در دستان شماست. شما باید عکس بگیرید و از آن لذت ببرید. پس شیوه های خلاقانه هم با خودتان!

برچسب‌ها:ETTL, ISO, TV, ترفند, دوربین SLR, زوایا, شب, عکاسی, فریز, فلاش, مصنوعی, نورپردازی, هاله, پرتره
نوشته شده در 100 در 100, اجتماعی, بزرگان عکاسی, تجهیزات عکاسی, تکنیک های عکاسی, فتوشاپ و عکاسی, نور در عکاسی, نور در عکاسی و نورسنجی, چگونه