بارون نگار

اگر بخواهیم موضوعات مورد علاقه عکاسان را نام ببریم می توانیم آنها را در سه طیف انسان، طبیعت و غذا تقسیم بندی کنیم. حال وقتی شما به منطقه جدیدی سفر می کنید چطور می توانید بین این سه طیف علاقه ارتباط برقرار کنید و عکس هایی بگیرید که سه گانه فوق را دارا باشد؟

ما در کلاس های عکاسی یا در ورک شاپ هایی که به همین منظور بین دوستان عکاس برگزار می شود، در می یابیم چطور باید از عناصر مختلف حاضر در صحنه همچون نور و ترکیب بندی استفاده کنیم تا عکسی برتر از خود به جای بگذاریم. اما همه اینها به این می ماند که به خیاطی نحوه الگوی درست کشیدن برای دوخت لباس را یاد بدهید ولی خلاقیت را از او بگیرید. با فردی روبرو می شوید که اصول را بلد است اما نمی داند چطور و کجا باید از آنها بهره ببرد.

نکات زیادی را فرا می گیریم ولی فوت کوزه گری ساده و کوچک را می گذاریم برای خود عکاس که برود کشفش کند. از کشفش لذت ببرد. آن را درسینه نگاه دارد و به کسی نگوید چرا عکس هایش جذاب است. چرا رنگ ها در تصاویرش زیبا هستند و واقعی.

اگر به سفر می روید و با مناظر زیبا روبرو می شوید و در این انتخاب می مانید که از چه سوژه ای عکس بگیرید، تنها به فوت کوژه گری دل تان توجه کنید. جوری عکس بگیرید که هر سه المان را داشته باشد: انسان، طبیعت و غذا. انسان می شود ترکیب بندی تان، طبیعت می شود نور، و غذا می شود رنگ. به دوربین گرانقیمت تان توجه نکنید و با خلاقیت تان تصاویری بدیع بیافرینید.

آزادی یک رویا نیست که نتوان هیچگاه به واقعیتش رسید، بازی و نشاط و تفریح هیچ وقت از ما جدا نبوده اند که نتوانیم دوباره به دست شان بیاوریم. ما فقط فراموش کردیم که زمانی کودک بوده ایم، آزاد بوده ایم که هر کاری بکنیم، از تمام آنچه در اطرافمان بوده لذت ببریم و یک آن از سرزندگی و شادی غافل نباشیم. ما فقط بزرگ شده ایم و خودمان را، خود واقعی مان را فراموش کرده ایم. اما چیزهایی هست که می توانیم از کودکان هنگام عکاسی یاد بگیریم تا بتوانیم شاد باشیم، در لحظه شاد بودن را با آنها تمرین کنیم. این شما و این ۵ درس:

۱- دوربین تان را هرجا که می روید با خود ببرید.

اولین تمرین ساده ای که باید انجام دهید، همین درس ساده است. دقت کرده اید که کودکان وسایلی را که به آن علاقه دارند همه جا با خود می برند: ماشین، عروسک و …. خواهر زاده من یک قورباغه عروسکی داشت که در جیب بلوزش می گذاشت، بدون آن هیچ وقت به هیچ جایی نمی رفت. زمانی که دوربین تان را همه جا همراه داشته باشید می توانید در موقعیت های خاص به تصویری بکر و زیبا دست یابید.

۲- بدانید دوربین تان چطور روشن و خاموش می شود.

کودکان برای بازی با اسباب بازی هایشان نیازی به دانستن توابع پیچیده ساخت اسباب بازی شان ندارند. آنها ساده فکر می کنند، چطور این ماشین روشن می شود؟ لازم نیست که وسیله گرانقیمتی برای عکاسی خریداری کنید. به این ترتیب به جای اینکه از عکاسی لذت ببرید دائم به این فکر می کنید که دوربین تان را در گوشه ای نگاه دارید که مشکلی برایش پیش نیاید. در ضمن سعی کنید تنظیمات سریع و راحت عکاسی را یاد بگیرید تا بهتر بتوانید از دوربین تان در خلق تصاویر زیبا استفاده کنید.

۳- از دلتان پیروی کنید.

شده تا به حال دوربین تان را به دست کودکی بدهید؟ به عکس هایی که آنها گرفته اند نگاه کرده اید؟ بچه ها از ترکیب بندی و فوکوس و عمق میدان و خیلی از اصطلاحات خبر ندارند. آنها خودشان را درگیر این مفاهیم نمی کنند. آنها عکاسی را فقط برای آنچه دلشان می خواهد انجام می دهند. زوایای تند، ترکیبات عجیب و غریب، صحنه سازی های رنگی همه و همه آن چیزهایی هستند که آنها دوست دارند. ما هم می توانیم کلیشه ها را بشکنیم و همچون کودکان رفتار کنیم. کار سختی نیست.

۴- نگران خروجی اثرتان نباشید.

وقتی دوربین به دست باشید، فکر می کنید عکاس خوبی نمی شوید. بگذارید خلاقیت تان رشد کند، خودتان را رها کنید و نگران خروجی کارتان نباشید. وقتی از خواهرزاده ام عکس می گیریم، می آید و عکس را می بیند. می گویم: نه! خوب نشده. او می گوید: نه! پاکش نکنی! ببین من اینجا چقدر فرق دارم؟

ایده دهنده خوبی است و من هیچ وقت عکس هایی را که از او گرفتم از هیچ حافظه ای پاک نمی کنم.

۵- به کاری که انجام می دهید علاقه نشان دهید.

کودکان عاشق کاری هستند که مشغول انجامش هستند. ممکن است این کار، خاله بازی شان باشد یا ماشین بازی. فرقی برایشان نمی کند. آنها در آن لحظه آن کار را دوست دارند. چرا ما عاشق عکاسی مان نباشیم. اینگونه سختی هایش را به جان می خریم و خلاقیت مان شکوفا می شود و زیباتر جهان را می بینیم.

در ایام محرم، بسیاری از دوستان عکاس به سهم خود نقشی هرچند کوچک در شناساندن نمادهای محرم به دیگران دارند. در فراخوان های عکس عاشورایی شرکت می کنند و شوق و شور مردم را که با نیتی خالصانه در رثای امام شهید خویش عزاداری می کنند، به بینندگان می نمایند. در این پست قصد دارم ۵ نکته را در بهتر شدن عکاسی از دسته های عزاداری خدمت تان تقدیم نمایم:

۱- به خلاقیت فکر کنید.

درست است که در همهمه عزاداری سالار شهیدان جای فکر کردن نیست. اما اگر از قبل خودتان را آماده سازید می توانید خلاقیت را چاشنی عکاسی تان نمایید و متفاوت از سالیان پیش عمل کنید. در همین راستا بهتر است سرعت شاتر دوربین تان را کاهش دهید و ۱/۸ ثانیه یا ۱/۱۵ ثانیه عکاسی کنید. اگرنه خیلی از جزئیات را از دست خواهید داد.

۲- دیدتان را عوض کنید.

یک منظر کوچک با لنزهای واید می تواند پیش زمینه فوق العاده ای را برایتان بگشاید. اینجاست که رنگ ها و جزئیات به خودنمایی خواهند پرداخت.

۳- خودتان را آماده کنید.

از قبل خودتان را آماده کنید. در هیمنه حرکت دسته های عزاداری یادتان نیفتد که سه پایه تان را باز کنید. بهتر است برای چنین لحظاتی از تک پایه استفاده کنید یا در جایی بایستید که ضمن اشراف کامل به صحنه، اختلالی در حرکت افراد ایجاد ننمایید.

۴- به لنزها فکر کنید.

استفاده از دو لنز در این شیوه از عکاسی توصیه می گردد: یک لنز واید برای ثابت نگه داشتن سوژه و لنزهای تله همچون لنز های ۷۰-۲۰۰  میلیمتری که برای عکاسی پرتره از افراد در دسته های عزاداری ایده آل می باشند.

۵- عکاسی را در نور انجام دهید.

به علت ماهیت دسته های عزاداری و غلبه رنگ مشکی در صحنه و تضاد رنگی که با پرچم ها و بیرق های سبز و سرخ ایجاد می کند سعی کنید در نور روز عکاسی نمایید. فقط مواظب اکسپوز عکس باشید.

از این پست قصد دارم بخشی را به وبلاگ اضافه کنم به نام: ” آنچه شما خواسته اید”. پس کافی است کامنت بگذارید و موضوعی را که دوست دارید بیشتر در مورد آن بدانید، عنوان نمایید. تا بیشتر در این زمینه با هم صحبت کنیم.

این پست را تقدیم می کنم به دوست خوبم، کوهیار.

عکاسی از ستارگان

از زمانی که انسان آرامش را در دل شب و آسمان پرستاره یافت این نقاط نورانی برایش شد معما. و هر معما تبدیل شد به افسانه و خیال و صور فلکی. و ستاره ها شدند انیس و مونس ما، آن زمان که مادر  با قصه های شب ما را خواب می کرد و ما در رویای شیرین خود بلندترین نردبان را کنار بلندترین ساختمان شهر تکیه می دادیم و می رفتیم از آن بالا و به ستارگان می رسیدیم و آنکه بزرگتر بود از آسمان می چیدیم و با خود به زمین می آوردیم. این می شد که صبح ها با مشتهایی گره کرده از خواب برمی خاستیم تا مبادا ستاره مان از دستمان لیز بخورد و بیفتد.

با بزرگ شدن مان رویاهامان هم رشد کرد و حالا ما نه در مشت که در صندوقچه اسرار دلمان ستاره که نه، ستارگانی داریم به غایت نورانی و نقره ای. چون آموخته ایم آنها را از قاب تلسکوپ و دوربین های مان ببینیم. ستاره های ما دیگر لیز نمی خورند فقط در قاب تصویر می نشینند و به ما از درون آلبوم چشمک می زنند.

با این مقدمه می رویم به سراغ نحوه عکاسی از ستارگان. درست است که ستارگان اجرامی بی حرکت اند، اما به علت حرکت زمین به دور خورشید و به دور مدار خودش، آنها اجرامی با حرکت دورانی به نظر می رسند. حال اگر دوست دارید از آنها عکس بگیرید بهتر است دوربین تان را ثابت کنید تا بتوانید عکس های هنری به غایت زیبا بگیرید.

حرکتی که برای ستارگان در نظر گرفته اند ۱۵ درجه در راستای افق است. با دانستن این نکته شما بهتر می توانید جایگاه دوربین تان را مشخص کنید. مسیر ستارگان بسیار چشم نواز است. اگر تصمیم گرفتید که از مسیر ستارگان عکس بگیرید بهتر است بدانید که تنها مشکل شما نوردهی است. درست است که ما با کمک چشمان مان می توانیم نوری را که از ستارگان ساطع می شود ببینیم اما سنسورهای دوربین تا این اندازه حساسیت ندارند. برای رفع این نقیصه نوردهی های طولانی را پیشنهاد می دهند. اگر تصمیمتان جدی است، شبی را انتخاب کنید که آسمان صاف و بدون ابر باشد و آنگاه خود را همانند یک شکارچی مجهز کنید به صبر و حوصله، دوربین تان را بر روی نوردهی طولانی تنظیم کنید و تا چند ساعت صبر کنید تا ستارگان به دام تان بیفتند.

به چه چیز نیاز دارید

شما برای عکاسی از ستارگان به دوربین یا لنزی نیاز دارید که امکان تنظیم زمان نوردهی را برای شما مقدور نماید. این امکان در دوربین ها با حرف “B” یا “BULB” مشخص شده است. بعد از آن شما به یک ریموت کنترل برای فشردن دکمه شاتر و یک سه پایه نیاز دارید. توصیه من استفاده از دوربین های SLR است. عکاسی از ستارگان نیاز به نوردهی از چند دقیقه تا چند ساعت دارد، مطمئن شوید که باتری دوربین تان در این مدت ته نخواهد کشید. دیگر توصیه من را هم بشنوید بعد برویم سراغ تنظیم نوردهی: استفاده از لنز ۲۸ میلیمتری برای عکاسی از ستارگان در افق هیجان انگیز است ولیکن اگر از لنز ۳۵ میلیمتری یا ۵۰ میلیمتری استفاده کنید فریم عکس تان وسیع تر خواهد بود.

زمان نوردهی، دیافراگم

شما باید آنقدر با زمان های مختلف نوردهی تمرین کنید تا تصویر دلخواهی که از مسیر ستارگان می خواهید داشته باشید به تحقق بپیوندد. اگر زمان نوردهی را ۳ ساعت قرار دهید با کمک یک لنز واید ۲۰ میلیمتری یا ۲۴ میلیمتری خواهید توانست پهنه ای از ستارگان را از شرق تا غرب با دوربین تان رصد کنید. ولیکن با یک لنز تله فوتو و زمان نوردهی پایین مثلا ۳۰ تا ۶۰ دقیقه نقاط نورانی ثابتی از ستارگان خواهید داشت.

در عکاسی از ستارگان این مسئله را ملکه ذهن خود کنید که شما با سنسور طرف هستید نه فیلم عکاسی که به نور زیاد حساسیت دارد. فضای شما تاریک است و منبع نور شما فقط و فقط نور تابیده شده از ستارگان است. البته نور شب هم در آسمان حکمفرماست غیر از طلوع فجر که آسمان تیره فام خواهد بود. پس حتما اطلاعات خود را به روز نمایید. مثلا برای نوردهی ۳ ساعته با دیافراگم f/4.0، در فیلم ISO را باید روی ۱۰۰ قرار دهید. وگرنه بعد از ۳۰ دقیقه نوردهی سراسر فیلم تان مه آلود خواهد شد. در آسمان نزدیک شهرها بهتر است دیافراگم را روی f/4.0 یا f/5.6 تنظیم نمایید. توصیه من برای تنظیم ISO همان ۱۰۰ است. شما به حساسیت بالا نیاز ندارید.

اگر می خواهید تصاویر زیبای عکاسی از ستارگان را ببینید به توصیه جناب کوهیار گوش کنید که سایت عالی طرقه را معرفی نمودند.

خصلت عجیبی که بعضی از ما داریم آن است که برای تمام اشیاء ای که متعلق به خودمان است یا مالکیت آن در دست ماست اسمی اختصاص دهیم. بارها شنیده ام که دوستی برای ماشین اش، لپ تاپ اش و یا گوشی همراهش اسمی قرار داده و همه هم موظف می شوند که آن شیء را به همان اسم بخوانند یا بشناسند. کاری که دختران در کودکی برای اسباب بازی ها و عروسک هایشان انجام می دهند.

حال، شما برای دوربین تان اسمی قرار داده اید؟ آن را چه می نامید؟