بارون نگار

Amy Toensing

امی توئنسینگ از وقتی ۲۰ ساله بود به کشورهای تایلند، مالزی، نپال و هند سفر کرد، دوربینش راه ورود به دنیا را به او نشان داده بود. ” من همیشه مشتاق بودم”. او توضیح می دهد: ” عکاسی به من این اجازه را داد که در میان مردم زندگی کنم و آنها را ببینم. من نقش خودم را در جهان پیدا کردم.”

توئسینگ خود را در میان مردم و مکانها غرق کرده است، او جامعه را در زندگی روزمره با مردم می بیند. او با مطالعه زندگی مستند مردم نیوجرسی و تونگای پادشاهی شباهت هایی را در رفتارهای خارجی مردم مشاهده کرد. ” من زندگی معمولی را در زندگی فوق معمولی دیدم.” او توضیح می دهد: ” من درباره تاثیر مکان بر روی انسان ها می اندیشیدم : هر مکانی رفتار و منش خاص خود را دارد و وظیفه هر عکاس این است که این ارتباط را پیدا کند.”

تو ئسینگ عکس بالا را از منطقه Murray-Darling Basin گرفته است. عکاسی از زمین خشک و بی حاصل زیر نور مستقیم و سوزان خورشید. او سیمون بوث مزرعه داری که بعد از سیل به مزرعه اش سرکشی کرده بود را دید. ” آنجا خیلی شبیه سطح ماه بود.” او توضیح می دهد: ” مردم در برابر مشکلات غم انگیزشان در سراسر جهان به سادگی پیروز می شوند. این عکس داستان زندگی Murray-Darling Basin و مردمی بود که جایشان را از دست داده بودند.”

برچسب‌ها:Amy Toensing, استرالیا, جامعه, رفتار, سرزمین, سطح ماه, سیل, فوکوس, مردم, مزرعه, مشکلات, منش, مکان, نیوجرسی, پیروز
نوشته شده در بزرگان عکاسی, فلسفه در عکاسی, یک عکس، یک برداشت

درسی از Mike Yamashita استاد عکاسی از طبیعت

Mike Yamashita هنوز خودش را یک آماتور می پندارد. او می گوید: ” من در عکاسی آهسته قدم برمی دارم و موفقیتم را مرهون رویاهای حیات وحش می دانم. حرفه من رفتن به سوی حقیقت است.”

او بزرگ شده نیوجرسی و عاشق طبیعت و پیاده روی است. او بعد از اتمام تحصیلاتش در رشته تاریخ آسیا، عکاسی را به عنوان هنر انتخاب و از طبیعت شگفت انگیز ژاپن عکس های بسیاری گرفت. او برای پیشرفت در هنرش، سفرهای بسیاری به اقصی نقاط جهان داشته است: ” من می خواهم طبیعت را آنطور که هست نشان دهم، طبیعت آنگونه که بود و آنگونه که اینک هست و آنگونه که باید برای نسل های آینده باشد.”

یاماشیتا معتقد است تاریخ خودش او را راهنمایی می کند تا همانند مارکوپلو و جوزف راک و دوست ژاپنی اش پوئت باشو رفتار کند. دنباله روی از گذشتگان ویژگی اوست. به همین خاطر است که او به عکاسی همچون یک جستجوکننده حقیقت می نگرد. او می گوید: ” عکس های بزرگ باید حرکت داشته باشند”. ” با عکاسی، همچون یک شعر، شما می توانید احساس تان را در لحظه نشان دهید. شما ابتدا تصویر را در ذهن تان مرور می کنید، سپس از جا برمی خیزید، و در زیر نور خورشید به کار مشغول می شوید و به جستجوی حقیقت اطراف تان می پردازید”.

او اولین جستجویش را مرهون دوستش پوئت باشو میداند، در یک بعداز ظهر پاییزی در یک جنگل خشک. رویای این تصویر همچون یک شعر در پشت دیدگانش نقش بست. عکاس صبح روز بعد بازگشت و این هایکوی زیبا را به خوانندگانش در سراسر جهان ( تصویر بالا) تقدیم کرد: ” من  گوشه ای ایستادم و در آن لحظه روحی بودم -  ترکیبی شعرگونه از مهی در دور دستها، موضوع و ترکیب بندی.

برچسب‌ها:Mike Yamashita, آماتور, آهسته, تاریخ, ترکیب بندی, جوزف راک, حرکت, حقیقت, حیات وحش, روح, رویا, شعر, طبیعت, عاشق, مارکوپلو, مه, موضوع, نسل, نیوجرسی, هایکو, هنر, ویژگی, پاییز, پوئت باشو, ژاپن, گذشتگان
نوشته شده در بزرگان عکاسی, یک عکس، یک برداشت

اگر می خواهید به عمق یک فرهنگ پی ببرین گزینه اول کشور پهناورچین است. شما گرمای نور و انرژی را در نقطه نقطه اش خواهید یافت. زمین و آسمان در آغوش یکدیگر مناظر بکر و زیبایی می آفرینند که تنها دیدن و اندیشیدن می تواند این زیبایی و شکوه را دو چندان سازد. این پست ۱۶ تصویر را در منظر نظر شما قرار می دهد تا حظ وافر ببرید از این همه زیبایی.

برچسب‌ها:آسمان, آغوش, بکر, حظ, زمین, زیبایی, شکوه, عمق, عکس, فرهنگ, مناظر, پهناور, چین
نوشته شده در عکاسی شهری، چین, گزارش تصویری, یک برداشت, یک عکس، یک برداشت

نوشته شده در یک عکس، یک برداشت

تنها راه جاودانگی و بهره مندی از تجربه آن است که بدانی با عمرت چطور رفتار کرده ای- بنجامین دیسرایلی

بنا بر این گفته، تصمیم گرفتم امروز را به همین موضوع اختصاص بدم و ببینم بزرگان عکاسی چطور تجربه هاشان را جاودانه کردن:

۱- شما نمی تونید عکس بگیرید، بلکه باید عکس را بسازید- انسل آدامز

آگاهی و دانش کامل از چگونگی ساخت یک عکس می تونه در گرفتن عکس نقش اساسی بازی کنه. بهتره بدونید چه چیزهایی باعث می شن تا عکس شما بهتر و زیباتر جلوه کنه.

۲- اولین قدم برای شما این است که از میان ۱۰ هزار عکس بدترین را انتخاب کنید. هنری کارتیه برسون

شما می داونید تا حالا چطور عکس های برتر را انتخاب کردند؟ وقتی هزاران عکس از یک سوژه را مقابل روی شما قرار بدن چطور یکی را انتخاب می کنید؟ یکی از راه ها این است که به چشمانتون اطمینان داشته باشین. چشمان شما زیباترین ها را می پسندد. چشمان شما انتخاب خودشونو کردن. اون عکس را کنار بذارین. اصلا فکر کنین اون عکس نباید در مسابقه شرکت کنه. حالا دنبال یه عکس بهتر باشین. تو ذهنتون دائم دنبال مقایسه نباشین. فکر کنین اگر شما تو شرایطی که عکاس بوده چطور می تونستید عکس بگیرین.

۳- چیزی که زیباست همیشه زیباست و این زیبایی می تواند عکاس را از دیگر مناظر غافل کند. مت هاردی

تا حالا براتون پیش اومده که با یک منظره یا سوژه زیبا برخورد کنین و دیگه ذهنتون مناظر دیگه و سوژه های دیگه را نبینه. حالا برای اینکه از این وضعیت خارج بشین بهترین کار اینه که بدون ارزش گذاشتن به موضوعات به اونها نگاه کنین. بهشون امتیاز زیبا بودن ندین . درون مناظر عادی یا زشت هم کلی موضوعات بکر وجود داره. بهتره دوباره نگاه کنین، حتما کشف می کنین.

۴- هیچ اتفاق خاصی در خانه نمی افتد. من در همه وقت با دوربین ام به اطراف می روم. می دانید چه موضوعاتی در یک دقیقه پیدا می کنم که می توان از آنها بهترین عکس ها را گرفت. الیوت ارویت

دنیا مثل یک چادر می مونه. وقتی شما می خواهید در موردش صحبت کنین باید تمام چادر را ببینید.

۵- کدام عکس ها مورد علاقه من هستند؟ اول باید ببینم برای فردا چه عکسی می گیرم. ایموگن کانینگهام

اگر احساس رضایت کامل نمی کنین ببینید چه کاری انجام دادین. هیچوقت عکاسی را متوقف نکنین حتی اگر روزی عکاس بزرگی شدین.

۶- به خودتان سخت نگیرید. شما به جای داشتن دوربین گرانقیمت یا تجهیزات جانبی بهتر است که دیدی قوی و عمیق داشته باشید. ویلیام آلبرت آلارت

ما همیشه نتیجه را می بینیم اما از روند کار هیچ اطلاعی نداریم. نمی دونیم هر کدوم از عکاس ها چه خون دلی خوردن که عکسشون اینطور زیبا شده. فکر می کنیم اگر دوربین فوق مدرن داشته باشیم می تونیم عکس های زیبایی بگیریم. اما چرا نیست؟ چرا عکسهامون خوب نمیشه؟ چون دیدمون را قوی نکردیم. به اضافه اینکه ما فکر می کنیم تمام عکاسان موفق تاریخ یک شبه بهترین عکس مهم زندگیشون را گرفتن و به شهرت رسیدن. نمی دونیم که اونها تلاش کردن. شکست خوردن. تلاش کردن تا بالاخره موفق شدن.

۷- اگر روزی به سوژه ای در چشمی دوربینم برخورد کنم که مرا به فکر وادارد در عکاسی از آن سوژه شک نمی کنم. گری وینوگراند

چند نفر از شما تا به حال به سوژه ای برخورد کردین که باعث شده به فکر بیافتین و تا چند روز فکرتون را مشغول کنه؟ اصلا سوژه ای چنین قابلیتی براتون داشته؟ بعضی سوژه ها متفاوت هستن. باعث می شن که به فکر فرو بریم. در عکاسی از این سوژه ها تردید نداشته باشین.

۸- من فکر می کنم عکس خوب مثل یک جوک خوب می ماند. شما نباید آن را مانند یک داستان تعریف کنید.بی نام

شما حتما از داستانی که پشت یک عکس افتاده بعضی چیزهایی شنیدین. این مسئله گاهی اوقات خوب هست. اما نه همیشه. عکس خوب عکسی است که خودش خودش را روایت کنه.

۹- دوازده امضا عکاس در یک سال می تواند بهترین کراپ باشد. انسل آدامز

شما چه فکر می کنین؟ ایا انسل آدامز آن زمان به فکر کپی رایت بود؟ یا می دانست بعضی ها بهترین عکس ها را جمع می کنند و تنها کافی است با یک کراپ ساده عکس را به تملک خودشون در بیارن!

۱۰- از نظر یک عکاس بهترین عکسی که گرفته عکسی است که برای گرفتنش بیشترین رنج را تحمل کرده است. تیموتی آلن

تیموتی یک ویرایشگر عکس است. کاری که او می کند جزو طبقه بندی های عکاسی است. کاری بسیار سخت که شیرینی نهایی در چشمان شما را برای او به ارمغان می آره.

برچسب‌ها:Ansel Adams, Benjamin Disraeli, Elliott Erwitt, Garry Winogrand, Henri Cartier-Bresson, Imogen Cunningham, Matt Hardy, Timothy Allen, William Albert Allard, آگاهی, بدترین, بهترین, تجربه, تجهیزات, جاودانگی, زیبا, شرایط, صبر, علاقه, عکس, غافل, مقایسه, پشتکار, گرانقیمت
نوشته شده در بزرگان عکاسی, نقد در عکاسی, یک برداشت, یک عکس، یک برداشت