آبشارها یکی از موضوعات زیبا و دوست داشتنی برای عکاسی هستند. ابتدا به این علت که آبشارها مکانی زیبا هستند. ثانیا دارای نورپردازی مرموز و شگفت آوری هستند و سوم به این علت که دارای حرکت می باشند. حال ببینیم چطور می توانیم به بهترین نحو از زیبایی خیره کننده خداوند کمال استفاده را ببریم:
کار با حرکت
زمانی که شما بخواهید حرکت را در عکس تان به صورت واقعی نمایش دهید دو راه در پیش دارید. یا باید حرکت را با افزایش سرعت شاتر فریز کنید و یا برای آنکه بتوانید حرکت را به درستی ثبت کنید لازم بدانید که سرعت شاتر طولانی را تجربه کنید، در این حالت موضوع حرکت که در اینجا آب است مات خواهد شد.
بیشتر عکاسان روش دوم را انتخاب می کنند. در اینجا دو ابزار باید کنارتان باشد: ا- سه پایه و ۲- فیلتر پولاریزه
چگونگی عکاسی از آبشارها
کنترل عکس را به دست گیرید- قبل از اینکه شروع به آزمایش کنید، دوربین خود را در حالت اتوماتیک قرار دهید و مطمئن شوید که فلاش دوربین خاموش است. در این حالت شما باید توجه و دقت خود را فقط و فقط معطوف به اکسپوژر نمایید. دوربین شما در غالب اوقات خواهد توانست اکسپوژر آب را به حالت فریز شده به شما تحویل دهد. در این صورت عکس حاصله دارای تغییرات جزئی با واقعیت خواهد داشت.
حالت تقدم شاتر- حالت تقدم شاتر را بر دوربین خود اعمال نمایید. با این وضعیت شما خواهید توانست با سرعت ۱ تا ۲ ثانیه حرکت آب را به صورتی مات و زیبا داشته باشید.
سه پایه- در لحظاتی که بخواهید از حالت تقدم شاتر استفاده کنید بایستی حتما از سه پایه بهره گیرید.
دیگر روش هایی که می تواند در به دست آوردن اکسپوژر صحیح داشتن مفید باشند.
ترکیب چند روش زیر می تواند به شما در داشتن یک نورپردازی عالی و زیبا از آبشار کمک نماید:
زمان بندی- بعضی از ساعات و لحظات را برای عکاسی از ابشار تعیین کنید که بهترین نتیجه گیری را برایتان داشته باشد. غروب و طلوع افتاب دو لحظه ای است که نور آفتاب کم اما شفاف است و حرکت آب در زیر انعکاس انوار طلایی خورشید زیباتر جلوه می کنند. روزهای ابری هم باعث به وجود آمدن نوری سرد اما شفاف خواهند بود.
فیلترها- استفاده از فیلترهایی که باعث کاسته شدن از نور ورودی به دوربین شوند توصیه می گردد. بیشترین فیلتری که در این زمینه توصیه می شود فیلتر پولاریزه می باشد، نه به این دلیل که نور ورودی به دوربین را می کاهند بلکه به این علت که جلوی انعکاس های نوری حاصل از قطرات اب را می گیرد. یکی دیگر از فیلترهایی که مورد استفاده است فیلترهای با چگالی خنثی هستند.
حالت تقدم دیافراگم- اگر شما در زمانی از روز به عکاسی از آبشار می پردازید که شرایط نوری پایینی حکم فرماست و یا از فیلترهای پولاریزه استفاده می کنید بایستی دوربین خود را در حالت تقدم دیافراگم و مقادیر پایین آن قرار دهید. در بیشتر دوربین ها f/22 یا f/36 توصیه می شود. در چنین حالتی دوربین به طور اتوماتیک قادر خواهد سرعت های طولانی شاتر را برگزیده و به ثبت عکس بپردازد. فقط به خاطر داشته باشید که زمان باز و بسته شدن شاتر بیش تر از ۲ ثانیه نباشد وگرنه کنترل دوربین سخت بوده و عکس نهایی دارای حرکت آب به شدت ماتی خواهد بود.هر چقدر میزان باز ماندن دیافراگم کمتر باشد عمق میدان و در نتیجه فوکوس بر روی آبشار بهتر خواهد بود.
ISO پایین- انتخاب ISO پایین به این معناست که شما به سنسورهای دوربین دستور داده اید تا در شرایط نوری حداقل وطولانی شدن سرعت شاتر عمل کنند. این به آن معناست که شما نمی خواهید در تصویر نهایی اثری از نویز داشته باشید.
دیگر نکات عکاسی از آبشار
عکاسی سری- بهترین حالت این است که شما از Bracketing در عکاسی از آبشار استفاده کنید. به این ترتیب چندین عکس در حالت های مختلف نوردهی خواهید داشت که انتخاب را برای شما راحت تر می سازد.
ترکیب بندی- هنگام عکاسی از آبشار در نظر داشته باشید چه زاویه ای ابشار را بهتر نشان می دهید. اینکه ابشار را در زاویه باز دو دره قرار دهید یا کاربرد روش های دیگر.
آراستن- بعضی اوقات دوستداران محیط زیست بر عکاسان خرده می گیرند که برای گرفتن عکس باعث تخریب محیط زیست می شوند. نکته ای که این دوستان عنوان می دارند کاملا صحیح است اما می توان از عناصر موجود در محیط برای آراستن فضای کار استفاده کرد. جابجا کردن یک قطعه سنگی که در گوشه ای از بستر رودخانه در طول سالیان متمادی خفته است می تواند پایه فرود آب بر زمین باشد. می توانی حرکت آب را و نحوه سقوطش را بر قطعه سنگ ثبت کنید و کاری به محیط زیست آبی منطقه هم نداشته باشید.
عدم دستیابی به حرکت آب- بعضی اوقات با وجود سعی و تلاش فراوان در عکاسی از آبشار نمی توان حرکت ابریشمین آب را به ثبت رساند. در چنین لحظاتی صبر و ممارست تنها کلید رفع مشکل است. بیایید همان سنگ ته دره باشیم که آب با فشار فراوان بر سرش می کوبد. بیایید آب را از رفتارش بشناسیم.
برچسبها:ISO, NOISE, آب, آبشار, تقدم دیافراگم, تقدم شاتر, حرکت, دیافراگم, زمان بندی, سرعت شاتر, سه پایه, فیلتر, فیلتر خنثی, مات, محیط زیست, پولاریزه
نوشته شده در 100 در 100, تکنیک های عکاسی, چگونه
تا به حال دقت کرده اید؟ در تالارهای عکاسی یا سایت های مختلف وقتی اطلاعات اگزیف یک عکس را می بینیم و وسوسه می شویم که ما هم همان موضوع را تجربه کنیم برای تنظیم و کالیبره کردن سرعت شاتر و دیافراگم دو دوربین متفاوت دچار مشکل می شویم. این پست برای رفع چنین مشکلی نوشته شده است.
پیشنهاد اول: دوربین خود را ارتقا دهید.
زمانی که می خواهید دوربین جدیدی ابتیاع ( این واژه اول بار در وبلاگ جغدرافیل عزیز به کار گرفته شد) فرمایید لازم است بدانید که آیا دوربینی که مد نظر شماست قابلیت تغییر سرعت شاتر و دیافراگم را به شما می دهد؟ این قابلیت تا چه حدی است؟ و آیا این دوربین انتظارات شما را برآورده می کند؟
اگر جواب شما با سطح توقع تان همخوانی داشت، درنگ جایز نیست.
پیشنهاد دوم: آموختن این نکته که آیا دوربین شما دارای درجه بندی عدسی است؟
بعضی از دوربین های دیجیتال تنها مدهای خاصی را پوشش می دهند: مد اتوماتیک، مد عکاسی در شب، مد عکاسی در کنار ساحل، مد عکاسی در ورزش و …..
بعضی از دوربین ها هم فاقد مد های تنظیم سرعت شاتر و یا دیافراگم هستند. در چنین حالتی چه کاری می توان انجام داد؟
اگر شما کنترل دقیقی روی عمق میدان و دیافراگم داشته باشید خواهید توانست در دو مد عکاسی از منظره و پرتره عکس هایی به غایت هنرمندانه و حرفه ای بگیرید. حتما می گویید چطور؟ خواهم گفت:
اگر عمق میدان کم باشد ( یا پس زمینه و پیش زمینه هر دو مبهم باشند) دوربین را در مد پرتره قرار دهید و با دیافراگم باز عکاسی کنید.
اگر عمق میدان دید وسیع باشد ( همه چیز در حالت فوکوس باشد) بهتر است دوربین را در مد منظره تنظیم و با دیافراگم کم عکاسی کنید.
اگر فکر می کنید که نیازمند به سرعت بالای شاتر هستید( مثل حالات ورزشی) توصیه می کنم که از مد ورزش استفاده کنید تا بتوانید حرکت سوژه را فریز نمایید.
و اگر به سرعت پایین شاتر نیاز دارید شما به طور طبیعی حق استفاده از مد اتوماتیک را ندارید. در این وضعیت مد عکاسی در شب انتخاب کنید. فلاش را از حالت انتخاب خارج سازید و سعی کنید منابع نوری جایگزین فلاش را در محیط تقویت کنید و به عکاسی بپردازید.
دیدید! پس می توان با حداقل امکانات هم عکس های زیبایی گرفت. لازم نیست همیشه دوربین های گرانقیمت، لنزهای آنچنانی و تجهیزات ویژه داشته باشیم.
برچسبها:اتوماتیک, ارتقا, اگزیف, تنظیم, حرکت, دیافراگم, سرعت شاتر, عمق میدان, عکاسی در شب, مد عکاسی از منظره, مد عکاسی در ساحل, مد ورزش, مدهای عکاسی, پرتره, کالیبره
نوشته شده در 100 در 100, اصطلاحات عکاسی, تکنیک های عکاسی, چگونه
همیشه عکاسی با فلاش بی نهایت سخت بوده است. سخت تر زمانی است که دریابیم عکسی که گرفته ایم فاقد هر گونه نورپردازی دقیق بوده است.
وقتی می خواهیم در مورد فرآیند عکاسی پرتره برای مردم صحبت کنیم اولین توصیه مان آن است که به فلاش متصل به دوربین اعتماد نداشته باشید. مخصوصا زمانی که بخواهید در یک فضای بسته و با کمبود نور محیط اقدام به عکاسی کنید. دومین توصیه را خودتان باید حدس بزنید. خرید یک فلاش ثانویه که بتواند نوری را که شما خواهان آن هستید برایتان فراهم کند.بعضی ها تصور می کنند برای آنکه بتوانند عکس های زیبای پرتره بگیرند لازم است که به تجهیزات مدرن استودیویی مجهز باشند. اما توصیه هر عکاس خبره ای را بشنوید محال است که چنین چیزی را پیشنهاد دهند.
چون عکاسی صرفا بازتولید تصویر از منبع نوری است نمی توان شرایط را به نحوی تنظیم کرد که یک نسخه واحد پیچیدن کار درمان را یکسره انجام دهد. نور می تواند سخت شود، نرم شود، پرش داشته باشد، رنگی شود، مستقیم باشد، لکه دار شود، پهن و عریض شود اگر شما دانش و وسایل لازم برای آنچه دوست دارید انجام دهید در اختیار داشته باشید.
اگر شما از چند فلاش در یک موقعیت استفاده کنید خواهید توانست عاسی پرتره را تجربه کنید. در این پست قصد من براین است که تکنیک های مشترکی را که برای عکاسی پرتره لازم است با شما مرور کنم.
تکنیک اول: استودیوی ساده
برای آنکه بتوانید یک حالت استودیویی به پرتره خود بدهید، کافی است سه مرحله زیر را به دقت انجام دهید:
- لازم است از یک صفحه سفید در پشت سوژه استفاده کنید. بهتر است این صفحه سفید پرده یا پارچه نباشد که دچار تاشدگی شود. صفحه سفید خواهد توانست نور بازتابی از فلاش را دریافت کرده و آن را پخش کند.
- به سوی سوژه دوربین را تنظیم کنید.
- دیوار بایستی پشت او یاشد. بهتر است جهتی که سوژه ایستاده را جوری تنظیم کنید که صفحه سفید رنگ پشت سرش را بپوشاند. از این طریق خواهید توانست عکس های پرسنلی بسیاری را در شرکت یا سازمان خود از همکاران و دوستان تان بگیرید.
تکنیک دوم: فضاهای خارجی
بعضی اوقات شما توانایی بهره گیری از چند فلاش را دارید اما نمی توانید از آنها در فضای بسته یا استودیو استفاده کنید. در واقع بهره گیری از فلاش در فضاهای باز حسی واقعی به پرتره می بخشد. اگر فضایی که سوژه در آن قرار گرفته دارای پس زمینه ای تاریک یا کم نور باشد بهترین حالت ممکن برای عکاسی پرتره ایجاد خواهد شد. برای دستیابی به یک پرتره عالی بایستی فلاش ها همان طور که در شکل می بینید رو به سوژه تابانده شوند.
تکنیک سوم: مردم و اشیا
از این شیوه عکاسان خبری یا فتوژورنالیست ها استفاده می برند چون لازم می بینند که برای پیشبرد داستان شان تغییری در اشیا اطراف سوژه خود ندهند. وقتی شما بخواهید که اشیا پیرامون سوژه را در عکس تان بگنجانید فضای دستیابی خود را گسترش داده اید. در این روش بهتر است فلاش اصلی بر چتری که پشت دوربین قرار دارد بتابد تا ما با یک نور نرم شده به عکاسی بپردازیم. فلاش دوم که ما آن را فلاش پیرو می خوانیم نیز باید در پشت اشیا و وسایل قرار گیرد تا سایه ای از اشیائی که رو به سوژه یا در کنارش قرار دارند بر سوژه بیافتد.
تکنیک چهارم: فضای محدود شده به وسیله چند چهره
این تکنیک هم جزو علاقه مندی های فتوژورنالیست ها است. برای چنین صحنه هایی لازم است دوربین را روی صورت فرد وسط تنظیم کنیم و دو فلاش را در دو سوی افراد و دو طرف دوربین قرار دهیم. بهتر است فلاش ها کمترین میزان انرژی را داشته باشند( ۱/۳۲ یا ۱/۶۴). بهتر است میزان سرعت شاتر را آرام آرام پایین بیاورید تا حس مات و کدر بودن پس زمینه در ذهن بیننده القا گردد.
تکنیک پنجم: کلوزآپ
بعضی شرکت ها برای عکاسی همراه دوربین های تولیدی head یا سری توصیه می کنند. اگر دارای چهره یا سوژه ای فتوژنیک هستید، از روش کلوزآپ استفاده کنید. در این شیوه دوربین رو به سوژه تنظیم می شود. فلاش اصلی به صورت سوژه می تابد و فلاش پیرو رو به چتری که رو به سوژه قرار گرفته است. به این ترتیب هم صورت سوژه با نور پر شده است و هم نور تابیده شده نرم گشته است. در کلوزآپ استفاده از head فراموش نشود.
برچسبها:head, اشیا, تکنیک, عکاسی, عکاسی با فللاش, فتوژنیک, فتوژورنالیست, فلاش اصلی, فلاش پیرو, مات, پرتره, پس زمینه, چتر, کلوزآپ
نوشته شده در 100 در 100, اصول پایه عکاسی, تکنیک های عکاسی
هر سال با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال میلادی بسیاری از سایت های اینترنتی عهده دار عکاسی به معرفی عکاسان برتر در حوزه های مختلف این هنر می کنند.
ایکاش ما هم در ایران چنین رسمی را در اوایل سال شمسی انجام می دادیم و فقط به برگزاری جشنواره های پرخرج و بی حاصل ” سال عکس ایران” اکتفا نمی کردیم.
یک ایکاش دیگر هم برای دوستانی دارم که در عرض سال مطالب این وبلاگ و دیگر وبلاگ های عکاسی را مرور می کنند:
۱- بیایید از اکنون تا ابتدای سال نو شمسی که حدودا ۲ ماه دیگر است، به یک ارزیابی کلی نسبت به عکس هایی که در اینترنت برای دید همگان به اشتراک گذاشته ایم نظر بیافکنیم.
۲- خودمان به نقد خودمان بپردازیم. ببینیم کجای کار را می توانستیم بهتر انجام دهیم و ایراد هر عکس را برای خودمان در گوشه ای از ذهن مان یادداشت کنیم.
۳- بهتر است عکس هایی را که دارای اشکال و ایرادی هستند نیز به اشتراک بگذاریم تا از دیگران و نحوه دیدشان به موضوع مطمئن شویم. شاید آنها نکته ای را به خاطر بیاورند که ما فراموش کرده بودیم.
و اما ۱۰ نکته ای که برای عکاس برتر سال شدن لازم است بدانیم و به کار بندیم:
۱- خطاهای گذشته: پذیرفتن و آموختن از آنها
آسان ترین راه آن است که اشتباهات را در زیر قالیچه مخفی کنیم و آنها را فراموش کنیم. واقعیت دردناکی است که اغلب ما اشتباهات خود را آنقدر بزرگ ببینیم که از عهده رفع آن بر نیاییم. بهتر نیست به خود بقبولانیم که هر کار و راه اشتباهی که طی کرده ایم قابل جبران است و می توان در هر لحظه از فرصت های گذشته درس گرفت و بهتر بود؟ بهترین و موثرترین راه آن است که دفترچه ای تهیه کنید و خطاهایی را که در رابطه با یک عکس برای خود به وجود آوردید بنویسید اولین راه حلی را که به ذهن تان می آید در جلوی آن بیاورید.
۲- توانایی ها: شناخت و ساخت آنها
اگر شما جزو عکاسانی هستید که در سال ۲۰۰۸ برای دیگران عکس به اشتراک گذاشته اید باعث بسی افتخار است زیرا می توانید با دیدی عمیق از خود بپرسید: چرا؟ شما با جوابگویی به این سوال خود را زیر ذره بین خواهید گذاشت که بهترین یا خلاقانه ترین تکنیک کارتان در کجا بوده است. اگر بتوانید ۵ مهارت خود را لیست کنید سنگ بزرگی را از سر راه خویش برداشته اید.
۳- بازخورد: رشد یک مهارت بنیادی
اولین نکته ای که من در عکاسی آموختم آن بود که یک بازخورد که از عکسی دریافت می کنم می تواند برای رشد مهارت های من ارزشمند باشد. ایکاش شما هم به چنین نکته ای رسیده باشید. شما در تالارهای گفتگوی مخصوص عکاسی خواهید توانست به انبوهی از کامنت های حاوی مطالب مفید در مورد عکاسی دست یابید. با مراجعه به این تالارها ذهن خود را فعال خواهید ساخت.
۴- الهام: آن را بیابید!
اگر می خواهید در عکاسی صاحب نظر شوید باید استعدادهای نهفته در خود را از دل خاک بیرون بکشید. همیشه سعی کنید از عکاسان دیگر نکته ای بیاموزید و آنها را به کار بندید. سایت های بسیاری هستند که می توانند در این راه به شما کنند. سایتهای فلیکر و دیگر بلاگرهای عکاس بهترین راه برای الهام شدن سوژه به شما هستند. من همیشه از موزه های عکاسی و مجسمه ها برای خلق ایده های بدیع استفاده می کنم.
۵- تکنیک های جدید: بیاموزید، به کار بندید تسلط یابید.
اگر تصور می کنید در بعضی از موارد یا در بعضی شیوه های عکاسی ضعیف هستید، تنبلی را کنار بگذارید و آن تکنیک را به طور کامل بیاموزید. سعی کنید در سال ۲۰۰۹ حدود ۵ تکنیک را بیاموزید، به آن عمل کنید و بر آن تسلط یابید.
۶- بخوانید! بخوانید! بخوانید!
همیشه سعی کنید تکنیک ها یا روشهایی را که عکاسان زیر عکس های خود می نویسند کاملا بخوانید. با دیگر عکاسان در رابطه با روش های جدید در عکاسی بحث کنید و برای آنکه در ذهن و حافظه خود این نکات را داشته باشید برای هر عکس یادداشتی بنگارید. همچنین می توانید وبلاگ ها و وب سایت های عکاسی را بخوانید و یا مشترک فید آنها شوید، با این کار دیدتان نسبت به سوژه عوض خواهد شد.
۷- تمرین! تمرین! تمرین!
مطمئن باشید سریعترین روش یادگیری تمرین است. تمرین کردن باعث نگاهداشت آموخته های شما در ذهن خواهد شد. بهتر است در تمرین های عملی یا workshop شرکت کنید. اگر امکان چنین کاری ندارید با چند تن از دوستان خود در روزهای تعطیل تور عکاسی راه بیندازید و مهارت های جدید را از دوستان خود بیاموزید و تمرین کنید.
۸- آنچه آموختید را در سفر به کار بندید.
بزرگترین راه برای عکاس خوبی شدن، سفر کردن است. هم از مصاحبت خانواده و دوستان در سفر لذت خواهید برد و هم به مکان های جدید و سوژه های بکر عکاسی دست خواهید یافت. با یک تیر هزاران نشان را هدف بگیرید.
۹- پیشرفت خود را بازیابی کنید: به پشت سر خود نگاه کنید!
کارهایی را که در سال های گذشته انجام داده اید را متوقف نکنید. به کارهایی که در طی سالیان پیشین انجام داده اید نگاه دوباره بیاندازید. با این کار متوجه خواهید شد که نقطه صفر کارتان کجا بوده و اینک چه نمره ای را می توانید دریافت کنید. با دیدن کارهای قبلی هم به نکات منفی کارتان توجه کرده اید و هم آنکه به نیمه پر لیوان توجه کرده اید. با این عمل یک انرژی مثبت هم به خود تزریق کرده اید. پس نگاه کردن به پشت سرتان هم بد نیست!
۱۰- شما باید همیشه شاد باشید و هیچگاه غمگین نگردید.
هیچوقت شادی و شادابی را فراموش نکنید. عکاسی یک هنر واقع گراست. ممکن است برای دستیابی به حد اعلی این هنر بارها به زمین بخورید، ممکن است عکس هایتان مخاطب چندانی نداشته باشد. از این شکست ها درس بگیرید و راه را برای آینده خود هموار سازید. به خود بگویید: این عکس متعلق به من است! نگاه من به سوژه ام منحصر به فرد است. من باید به مردم چگونه دیدن را بیاموزم. تا زمانی که مردم این مهارت را از شما و عکس هایتان بیاموزند مدتی زمان لازم است. فرصت برای تجربه کردن را هیچگاه از دست ندهید و از عکاسی لذت ببرید. شاد باشید و با عکس هایتان شادی و شادابی را به دیگران هدیه دهید.
برچسبها:workshop, آموختن, استعداد, الهام, بازخورد, بازیابی, بلاگر, تالار گفتگو, تمرین, توانایی, تکنیک, خطا, دلسرد, ذره بین, ذهن, سایت عکاسی, سفر, شاد, عکاسان برتر, فلیکر, مهارت, نقد, وبلاگ عکاسی
نوشته شده در 100 در 100, تکنیک های عکاسی, چگونه
رابرت فرانک در نهم نوامبر ۱۹۲۴ در یک خانواده یهودی ثروتمند در زوریخ سوئیس متولد شد. او برای آنکه پیشه تجارت خانوادگی اش را ادامه ندهد به هنر عکاسی رو آورد و زیر نظر عکاسان و طراحان گرافیکی آموزش دید و سپس شروع به توسعه سبک خاص عکاسی اش در خیابان های زوریخ کرد. در سال ۱۹۶۴ اولین کتاب عکس خود را به نام “۴۰ عکس” خلق کرد و در سال ۱۹۴۷ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در “هارپر بازار” نیویورک به عنوان عکاس مد برای خود کاری دست و پا کرد و در همان زمان به صورت مستقل برای مجله های لایف، لوک، مک کال، فرچون، نیویورک تایمز به فعالیت مشغول شد. چندی بعد او نیویورک را برای سفر به آمریکای جنوبی و اروپا ترک کرد و عکس های داستانی زیادی در معادن ولز و خیابان های لندن و پرو گرفت و کتاب عکس دیگری را خلق کرد. 
او به سفر کردن ادامه داد و برای مدت کوتاهی خانواده اش را به پاریس منتقل کرد و در سال ۱۹۵۳ به نیویورک برگشت و با “ادوارد استایکن” برای گردآوری و انتخاب عکس نمایشگاه “عکاسان اروپایی زمان جنگ” در موزه هنرهای مدرن نیویورک، همکاری کرد. در سال ۱۹۵۵ فرانک با کمک نفوذ هنری واکر ایوانز، کمک هزینه ای از موسسه گوگینهام برای سفر در تمام ایالات متحده آمریکا و عکاسی از تمام اقشار جامعه آمریکا دریافت کرد.
او در مدت سفر دو ساله اش در جاده های آمریکا، خانوادهش را نیز به همراه خود برد و بیش از ۲۸۰۰۰ عکس گرفت.در نهایت تنها ۸۳ عکس از بین آنها را انتخاب و در کتابی به نام آمریکایی ها چاپ کرد. فرانک در سفرش به دور آمریکا عکس هایی بسیار حرفه ای از وضعیت بدون تغییر و راکد آمریکا به تصویر کشید. او در بدو ورودش دیدی خوش بینانه به آمریکا داشت، اما زمانی که او با زندگی سریع آمریکایی و تاکید بیش از حد آنها به پول مواجه شد، دیدش به سرعت تغییر کرد. حتی سبک عکاسی اش که از نظر گرافیکی غنی و دارای حال و هوایی لطیف و نقاشانه بود، به کارهایی صریح، شفاف و پرمحتوا تبدیل شد و توانست آمریکای واقعی، آمریکایی های دلسرد را به وضوح به تصویر بکشد. فرانک در اثرش – آمریکایی ها- تلاش کرد تا تنشی را که بین همه اقشار آمریکا دیده است و ظاهری خوش بینانه دارد، به خوبی نمایان کند.
فرانک در دهه ۶۰ عکاسی را ترک و وارد دنیای فیلم و ویدئو شد تا بتواند ترکیب و کنترل حرفه ای تصاویر را تجربه کند.
برچسبها:آمریکا, آمریکای جنوبی, آمریکایی ها, اروپا, جامعه آمریکا, رابرت فرانک, زندگی, سرعت, سوئیس, عکاس, عکاسان اروپایی زمان جنگ, فرچون, لایف, لندن, لوک, موزه هنرهای مدرن نیویورک, مک کال, نیویورک تایمز, هارپر بازار, پرو, یهودی
نوشته شده در بزرگان عکاسی
