در کوهستان آلپ بودند که حادثه رخ داد؛ پدرش سقوط کرد و کشته شد. سپتامبر ۱۹۲۸ بود و با اینکه هیچ شاهدی وجود نداشت، یک دادگاه اتریشی او را به اتهام پدرکشی به ۱۰ سال حبس محکوم کرد. افراد مشهوری چون انیشتین و توماس مان به این رای دادگاه اعتراض کردند. در آخر او در سال ۱۹۳۱ از زندان آزاد شد به این شرط که دیگر هیچ وقت به اتریش نرود. او به فرانسه رفت و به عکاسی برای مجلات رو اورد.
چند وقت بعد که آلمان به فرانسه حمله کرد، آنجا دیگر جای ماندن نبود. با کمک اینشتین که از دوستان خانوادگی اش بود، توانست ویزای آمریکا بگیرد. در سال ۱۹۴۲ با مجله life قرار داد بست و آثارش یکی از پس از دیگری روی این مجله دیده شدند. این چنین بود که فیلیپ هالزمن (philippe halsman) یکی از مشهورترین انسان های تاریخ عکاسی شد. او عاشق این بود که سوژه هایش را بپراند. عقیده داشت:
وقتی یک نفر انسان معروف در مقابل دوربین می پرد، چون حواسش جمع پریدن است، نقاب همیشگی صورتش کنار می رود و ما می توانیم چهره حقیقی او را ثبت کنیم.
کار پراندن آدم هایی که از رئیس جمهور تا بازیگر و ورزشکار بین شان پیدا می شد، به جایی رسید که هالزمن توانست در سال ۱۹۵۹ کتابی منتشر کند که در آن، صحنه پریدن ۱۷۸ آدم مشهور ثبت شده بود. انجمن آمریکایی عکاسان مجلات در ۱۹۷۵، جایزه یک عمر فعالیت و تلاش در هنر عکاسی را به هالزمن داد. فیلیپ هالزمن که در ۱۹۰۶ در شهر ریگا در لتونی متولد شده بود، در سال ۱۹۷۹ در نیویورک در گذشت.
- می گویند هالزمن ۵ ساعت زمان صرف کرد تا عکسی را که دلخواهش بود گرفت. هالزمن تا ۴ می شمرد، سالوادور دالی می پرید، یک نفر آب داخل سطل را به سمت دالی می پاشید، ۳ نفر گربه ها را به داخل کادر پرت می کردند و یک نفر دیگر هم صندلی را بالا نگه می داشت. این عکس بعد از ۲۸ بار عکاسی به دست آمده است. این عکس نمایانگر تعلیق و توقف زمان است.
بعید نیست که این عکس معروف ترین عکس اینشتین باشد. این عکس ان قدر مشهور است که مجله Time در سال ۱۹۹۹ به بهانه انتخاب انیشتین به عنوان شخصیت برتر قرن، دوباره چاپش کرد. هالزمن انگار به جای صورت، از افکار نابغه قرن بیستم عکس برداشته: غم، خستگی و حیرت در این چهره پیداست. بعضی ها این عکس را گویای پشیمانی آلبرت اینشتین از نقشی که در ساخته شدن بمب اتمی آمریکا داشت، می دانند. او بود که در نامه ای به روزولت خبر از تلاش های نازی ها برای ساختن بمب اتمی داد و روزولت هم خیلی زود پروژه منهتن را راه انداخت.
نوشته شده در بزرگان عکاسی
کسانی که به مقوله سلف- پرتره یا عکاسی از خود علاقه مند هستند تصور می کنند این شیوه از عکاسی بسیار راحت است. باید بگویم " نه ، چنین نیست؟"
در این روش مسئله اساسی رسیدن به فوکوس مناسب است. پس باید دائم عکس بگیرید و در حالت های مختلف تمرین کنید. البته روش های مختلف و راحتی برای رسیدن به سلف- پرتره وجود دارد اما عکس باید دل نشین هم باشد.
در ابتدا شما باید بیاموزید که نیاز دارید در سلف پرتره تان چه بخش از
صورت تان نشان داده شود. به عبارت بهتر آیا دوست دارید لبانتان بهتر دیده شوند یا چشمانتان؟ هر زمان که دانستید که از خود چه می خواهید آنگاه به ادامه مطلب توجه کنید. شما باید یک چهره واقعی از خود نشان دهید و غلوی در چهره خود نداشته باشید. برای چنین هدفی باید بیاموزید تا از مد دستی (manual mode) استفاده کنید. فوکوس خودکار نتیجه دلخواهتان را به بار نخواهد داد. در ضمن اگر دوربین تان مجهز به کنترل از راه دور باشد نتیجه ای عالی به دست خواهید آورد.
روش اول: اجتناب از مشکلات
اگر می خواهید از فوکوس خودکار و روزنه گشاد از صورت خود عکس بگیرید بهتر است بینی تان در ناحیه فوکوس و چشمان تان خارج از فوکوس باشد.
راه حل ما در رابطه با روزنه تنگ متفاوت است. بدین گونه که عمق میدان وسیع فوکوس دقیق تری را به بار خواهد آورد.
روش دوم: زدن نشانه
به این روش مستقیم نگاه کردن هم می گویند. در این روش شما شیئ را در مکانی که فوکوس در آن محل دقیق و واضح است قرار می دهید و بدون توجه به دوربین، دکمه شاتر را فشار می دهید.
روش سوم: فوکوس معکوس
این روش مانند شبیه قبل است، با این تفاوت که در این حالت شما روبروی سه پایه عکاسی قرار می گیرید. منطقه فوکوس در مرکز این فاصله قرار دارد. این مکان خوبی برای به دست اوردن عکس مورد دلخواه تان نیست.بهترین مکان فاصله ای بین محل قرار گرفتن دوربین و خودتان است. برای درک بهتر این موضوع فاصله تان با دوربین را نصف کنید و نتیجه دو فاصله را با هم مقایسه کنید.
روش چهارم: روش رشته ای
برای دستیابی به یک فوکوس فوق دقیق لازم است شما عمق میدان باریکی داشته باشید. این مسئله میسر نمی شود مگر با کمک گره زدن یک طناب به سر سه پایه دوربین عکاسی. هر سوژه ای در جلوی سه پایه عکاسی در منطقه ای از فوکوس قرار دارد که تصاویر در آن منطقه واضح خواهند بود. دوربین را در پشت سه پایه قرار دهید و آن را در مد دستی تنظیم کنید و در این فاصله ایستاده و بهترین عکس را از خود دریافت کنید.
روش پنجم: استفاده از فلاش
بعضی از دوربین های پیشرفته دارای حالت فوکوسی به نام " موضوع باز" هستند. این مد دقیقا چیزی است که شما می بینید. یک راه این است که شما فوکوس را در حالت خودکار تنظیم کرده و با خیالی آسوده عکاسی کنید. استفاده از فوکوس خودکار باعث به وجود آمدن اتاقی تاریک و موضوعی روشن می شود. در این صورت چشمان تان در زمینه تصویر گیرایی و شفافی لازم را نخواهد داشت. برای انکه چشمان شما در عکس بدرخشد لازم است از فلش استفاده کنید.
روش ششم: اندازه گیری
برخی از لنزها قادر هستند فاصله بین دوربین و جایی را که موضوع ایستاده است تخمین بزنند. شما با استفاده از این لنزها می توانید به فوکوس دقیقی دست یابید.
روش دیگری هم وجود دارد که اغلب عکاسان از آن استفاده می کنند ولی در این روش ها ذکر نشده است: بهتر است از یک ایینه در پشت دوربین استفاده کنید و از این طریق ببینید که تصویرتان در ایینه فوکوس هست یا نه ( من این روش را توصیه نمی کنم چون خودم بیشتر توجهم به آیینه بود و تصویرم درون آن تا فوکوس دقیق صحنه.
نوشته شده در اصول پایه عکاسی, تکنیک های عکاسی
فلش های dedicated معمولا برای کار با دوربین های ویژه ای طراحی شده اند. به طور مثال: دوربین های نیکون و "speed light" . دوربین و فلش اطلاعات بیشتری را از راه پایه های الکتریکی در پایه فلش با هم مبادله می کنند. سیستم نورسنجی TTL دوربین به جای فوتوسل برای نورخوانی به کار برده می شود. در این حالت، نورخوانی دقت بیشتری دارد و به عکاس اجازه استفاده از فیلترهای مختلف بدون تغییر در تنظیم فلش را خواهد داد. علاوه بر سیستم نورسنجی TTL ممکن است دوربین اطلاعات دیگری همچون فاصله کانونی لنز و سرعت فیلم به کار برده شده را نیز مبادله کند. ممکن است این اطلاعات به طور اتوماتیک درستی اکسپوژر و پخش شدن نور فلش را تضمین می کند.
تنظیم فلش
دقت کنید که حساسیت فیلم بر روی فلش، فلش متر و دوربین تنظیم شده باشد. دقت کنید که فلش بر روی همان فاصله کانونی لنز دوربین تنظیم شده باشد. ممکن است شامل تنظیم سر فلش برای گستردگی درست نور نیز باشد.
دقت کنید که سرعت شاتر بر روی دوربین درست تنظیم شده باشد.
دقت کنید که دیافراگم بر روی لنز دوربین با آنچه بر روی فلش نشان داده شده برابر باشد. ممکن است فلش های dedicated شما احتیاج داشته باشد که دیافراگم را در حالت اتوماتیک یا دیافراگم کوچک تر تنظیم کنید.
دقت کنید که موضوع در فاصله مورد قبول فلش باشد. زمانی که فلش نادرست تنظیم شده باشد، اگر موضوع بسیار دور باشد ممکن است بیش از حد نرمال (over exposure) و اگر بسیار نزدیک باشد کمتر از حد نرمال (under exposure) نور ببیند.
تناوب (accuracy) فلش را به وسیله یک فلش متر بسنجید.
نوشته شده در اصطلاحات عکاسی, نور در عکاسی, نور در عکاسی و نورسنجی
ممکن است تصمیم گیری درباره انتخاب یک فلش برای کار در خارج از استودیو بر پایه مقدار پیشرفته بودن، قدرت، اندازه و هزینه آن باشد. بیشتر فلش های تجاری در دسترس برای خواندن نور بازتابی از موضوع در خلال اکسپوژر توانا هستند. این ویژگی به فلش اجازه می دهد زمانی که موضوع به اندازه کافی اکسپوز شد به وسیله کلید "thyristor" آن را خاموش یا غیرفعال کند. زمانی که از سیستمی استفاده می شود که توانایی خاموش کردن فلش را دارد و در صورتی که تناوب فلش تغییر کرده باشد برای مقدار نور مناسب نیازی به تغییر فاصله نیست. این ویژگی اجازه می دهد فاصله موضوع بدون این که عکاس مجبور به تغیرر دیافراگم بر روی لنز دوربین یا خروجی فلش باشد در میان دامنه مشخصی تغییر کند. این واحدهای پیشرفته با عنوان اتوماتیک یا اختصاصی (dedicated) معروف هستند.
اتوماتیک
یک فلش اتوماتیک دارای یک فوتوسل در جلوی خود برای خواندن نور بازتابی و به کارگیری یک سوئیچ روشن- خاموش برای نوع (Fast Acting Thyristor) است. سیستم نورسنجی فلش براساس سیستم نورسنجی دوربین عمل می کند. اگر فلش از دوربین جدا شود برای درستی اکسپوژر فوتوصل باید به طرف موضوع باقی بماند.
ویژگی های مفید
شاید مهم ترین موضوعی که هنگام انتخاب یک فلش اتوماتیک باید مورد نظر قرار گیرد توانایی اش در کار با دامنه ای از f-stop بر روی لنز دوربین است. فلش های ارزان تر شاید تنها انتخاب محدود ۲- stops را می دهند در حالی که فلش های پیشرفته قدرت انتخاب تا ۴-stops را دارند.
به طور ایده آل خروجی یک فلش حرفه ای عدد راهنمای (قدرت نور خروجی) ۲۵ یا بیشتر خواهد داشت. موضوع دیگری که هنگام خرید باید دقت شود زمان دوباره شارژ شدن فلش است. بسیاری از واحدها توانایی وصل شدن به منبع نیروی جداگانه را دارند به طوری که خالی شدن و دشارژ شدن منابع نیروی کوچک تر( معمولا باتری های AA) مسئله و مشکل مهمی نخواهد بود.
سر فلش (Flash head) به طور ایده آل می چرخد و به طرف بالا می رود و به عکاس اجازه می دهد تا نور فلش را به هر سطح سفیدی بتاباند در حالی که فوتوسل هم چنان به طرف موضوع است.
نوشته شده در نور در عکاسی, نور در عکاسی و نورسنجی
فلش اصطلاحی است که به یک پالس از هر نور درخشانی که زمان کوتاهی دارد گفته می شود. نوری که از فلش عکاسی خارج می شود برای فیلم نور روز ۵۵۰۰k بالانس شده و تناوب آن معمولا کمتر از ۵۰۰/۱ ثانیه است.
زمانی که عکسی نیاز به نور اضافی برای تکمیل نور روز موجود دارد، فلش منبع نوری است که بیشتر عکاسان حرفه ای از آن استفاده می کنند. اگرچه فلش برای ایجاد حالت های جانبی به کار می رود، کا با آن تا حدودی سخت است. این کار برای عکاسانی که خارج از استودیو کار می کنند سختی بیشتری دارد. سختی کار از اینجا سرچشمه می گیرد که نتیجه کار تا بعد از ظهور فیلم مشخص نمی شود. به دلیل کوتاه بودن تناوب فلش، به کار بردن آن با نور محیط نیاز به مهارت دارد.
مشخصات
فلش نوری نقطه ای است که تا اندازه ای نزدیک به موضوع به کار برده می شود. این نور، نوری بسیار تیز است و اثرات ضعیف شدن نور (fall-off) آن اغلب زیاد است. یکی از مهارت های عمده عکاسی با فلش طرز رفتار با آن و تغییر دادن این خصوصیات و مشخصه ها است که اغلب در کارهای حرفه ای غیر قابل پذیرش است.
ادامه دارد…
نوشته شده در اصطلاحات عکاسی, نور در عکاسی, نور در عکاسی و نورسنجی
