بارون نگار

عکاسی بدون داشتن یک سبک مشخص امکان پذیر است. به راحتی عکس های زیادی بگیرید و به طور حتم چند عکس قابل قبول خواهد بود این ها اتفاقات خوش آیندی هستند.

اگر عکاس به موضوعات کمپوزیسیون و ارتباط با بیننده برای رسیدن به یک ایده در خصوص خوب و قابل تامل بودن عکس فکر کند، یک سبک شکل می گیرد و در آن صورت درصد بیشتری از عکس ها قابل قبول خواهد بود. ممکن است برخی ها معتقد باشند که استفاده از سبک محدودیت ها و الزاماتی را به همراه دارد که این انتقاد می تواند عادلانه باشد. پیروی زیاد از هر استانداردی، حتی موارد ناخواسته می تواند منجر به ایجاد عکس های تکراری و یکنواخت شود. جنبه مثبت یک سبک با ثبات و منسجم به عکاس اجازه می دهد تا اهداف بصری خود را مستقل از سوژه منتقل کند. سبک ، شخصیت را به عکس وارد می کند.

اگر عکس های یک عکاس یک شیوه تکراری را نشان دهد، به احتمال زیاد ارزش دیدن ندارد. ما نمی خواهیم یک انعکاس دهنده ساده واقعیت را ببینیم. ما می خواهیم در مورد عکاس هم چیزی بدانیم. عکس های تصادفی حتی از سوژه های بسیار جذاب بی ارزش تر هستند. عکاس خوب به دقت زمان عکاسی و کمپوزیسیون را انتخاب می کند. در فرایند این انتخاب ها قضاوت های زیادی صورت می گیرد و نتیجه نهایی که همانا عکس است باید این قضاوت ها را نشان دهد. هر تصویری انعکاس دهنده اهداف عکاس به طرق مختلف است. از این رو کلکسیونی از عکس ها باید به طور کامل اهداف عکاس از کمپوزیسیون، احساسات و زیبایی را نشان دهد.

اصولا عکس یک یادداشت از عکاس است که زمزمه می کند :” من بدین گونه جهان را می بینم.” بینندگان عکس ها ممکن است قصد عکاس را درک کند یا درک نکنند و تنها سوژه را ببینند.

غیر ممکن است هر عکسی که وارد دنیای کسی می شود مورد ستایش قرار بگیرد. اغلب اوقات ضرورت دارد تا برای درک و فهم یک عکس از نقطه نظر عکاس پا را فراتر گذاشت. عکس هایی که ما را قادر می کنند تا طنابها و زنجیرها را رها کنیم و جرات کشف و یافتن یک نقطه نظر جدید را پیدا کنیم تمام توان بالقوه خود را که به عنوان ابزار بالفعل گرد آورده اند- ابزاری که از طریق آن می توانیم به شیوه دیگری نگاه کنیم.

* عکس از وبلاگ نوشین انتخاب شده است.