بارون نگار

استیو مک کاری (متولد۱۹۵۰) همکار همیشگی نشریه نشنال جئوگرافیک در یکی از اردوگاه های پناهندگان از یک دختر ۱۲ ساله افغان عکسی گرفت که به عنوان نماد بین المللی کودکان رنج دیده شناخته شد.
مک کاری هرگز از عدسی زوم استفاده نمی کند
او هرگز از عدسی زوم استفاده نمی کند. مایل است در هر دیافراگمی کمال وضوح را داشته باشد. گرچه یک فلاش با خود دارد، تقریبا همیشه در پرتو نور طبیعی و بدن فلاش عکس می گیرد. فقط از یک فیلتر ماژنتا( سرخابی) برای اصلاح رنگ چراغ های فلورسنت استفاده می کند.
مک کاری معمولا به صورت دستی روی چشمان موضوع فوکوس می کند اما گاهی ساختار اتوفوکوس اسپات مرکزی(central spot) را مورد استفاده قرار می دهد.
به زعم مک کاری خیلی از عکاسان دید خود را فقط بر روی موضوع اصلی متمرکز می کنند و از بقیه صحنه غافل اند. بعد متوجه می شوند که اشیا ناخواسته، کادر تصویرشان را آشفته و نازیبا کرده است. او عکاسان را چنین پند می دهد که قبل از فشردن دکمه شاتر، تمام صحنه مورد عکسبرداری را از پشت دریچه منظره یاب به دقت بررسی کنند و در صورت لزوم به منظور خارج کردن عناصر نامتناسب و ناخواسته از کادر تصویر، اقدام به تغییر زاویه یا تجدید کادربندی نمایند.
مک کاری پیشنهاد می کند که عکاس یک روز تمام را در یک مکان جذاب سپری کند؛ ضمن لذت بردن از لحظات، محیط را بررسی و تحلیل کند آنگاه اقدام به عکسبرداری نماید.

نوشته شده در بزرگان عکاسی