تقریبا در تمامی موارد عکاسی، استفاده از نور طبیعی بهترین روش برای نورپردازی است. با این حال مواردی پیش می آید که نیاز به نور مصنوعی برای تکمیل کردن نور طبیعی موجود و یا کل نورپردازی صحنه است. آسان ترین روش برای این منظور استفاده از فلاش های الکترونیکی است.
فلاش های درون ساخت
تقریبا تمامی دوربین های دیجیتال مجهز به فلاش های درون ساخت می باشند، این فلاش ها به طور اتوماتیک عمل کرده و بعضی از آنها مجهز به سیستم کاهش قرمزی چشم نیز هستند. با این وجود نه تنها قدرت این فلاش ها پایین است بلکه به علت نزدیک بودنشان به لنز، استفاده از آنها باعث ایجاد تصاویری تخت و ناخوشایند می شوند. این مسئله هنگامی که فلاش تنها منبع نور موجود در صحنه بوده و نیز موضوع نزدیک به دیوار قرار دارد، بیشتر آشکار می شود. بهترین مورد استفاده برای فلاش های سرخود، پرکردن سایه ها در صحنه های با کنتراست زیاد و همچنین موقعیت های ضد نور (backlit) است.
فلاش های خارجی
با استفاده از فلاش های جداگانه، دوربین دیجیتال شما باید مجهز به سوکت همزمانی فلاش (flash-synchronization) خارجی باشد. این سوکت ها در طرح های مختلفی ارائه می شوند. بنابراین مطمئن ترین راه هنگام خرید فلاش، عمل کردن به توصیه شرکت سازنده دوربین است. هنگام خرید فلاش خارجی دقت کنید که این فلاش ها قابلیت چرخش و کج کردن را داشته باشند. این حرکات شما را قادر می سازند که بتوانید نور را قبل از برخورد به موضوع، از اشیایی دیگر منعکس کرده(مثلا سقف اتاق) و در نتیجه تصاویری ملایم تر( در مقایسه با فلاش مستقیم و از روبرو) تهیه کنید.
فلاش های حلقه ای
برخلاف اکثر فلاش ها که در طراحی شان سعی می شود که هرچه بیشتر از محور لنز دور نگه داشته شوند، طراحی این فلاش ها به گونه ای است که هرچه بیشتر به محور لنز نزدیک باشند. لوله های فلاش در یک محیط دایره ای و در جلوی لنز تعبیه شده اند و قادرند که نورهایی بدون سایه تولید کنند. فلاش های حلقه ای برای عکسبرداری از موضوعات بسیار نزدیک (clos-up) بکار می روند. باید توجه داشت که موضوعات عکاسی براق، تخت، و رو در روی دوربین نباشند در غیر این صورت نور دریافت شده از فلاش را مستقیما به لنز بر می گردانند. از این فلاش ها همچنین برای تصاویر پرتره استفاده می کنند.
فلاش های دسته ای
این فلاش ها بسیار پر قدرت، و قابل انعطاف هستند. از نکات منفی این فلاش ها حجیم بودن و گران بودن آنها است.
نوشته شده در عمومی
امروز روز جمعه بود و برخلاف همه جمعه ها که من از صبح تا شب پشت کامپیوتر بودم، از صبح در حال کتاب خواندن بودم. آنهم غرور و تعصب جین آستین.
حالا که فرصت کردم کمی به وبلاگم سر بزنم و وبگردی کنم. بهتر دیدم ماحصل وبگردی های یک ساعت پیشم را به شما تقدیم کنم.
این هم لینک های روز جمعه:
اطلاعات مفید و خوب و کامل در مورد دوربین های دیجیتال و جشنواره فتوکینا
مجله عکاسی الکترونیکی
یک سایت عکاسی با اطلاعات عالی و ایده های بهتر در مورد عکاسی
نوشته شده در عمومی
یکی از مزایای عمده عدسی های سریع در استفاده از بیشترین میزان گشادگی دیافراگم آنها این است که امکان کم کردن عمق میدان وضوح تصویر را فراهم می آورند. این امکان برای خارج کردن پس زمینه های آشفته از منطقه وضوح تصویر و جلب کردن توجه به قسمتی از صحنه یا موضوع مفید واقع می شود.
عکاسان مد از عدسی های سریع پرتره استفاده می کنند. مانند عدسی ۸۵ میلیمتری با دیافراگم f: 4.1 یا عدسی ۱۰۵ میلیمتری با دیافراگم ۸٫۱ و برای جدا کردن موضوع از پس زمینه از بیشترین میزان گشادگی دیافراگم عدسی استفاده می کنند. اگر از قسمت پشت سر به موضوع نور ملایمی بتابد تقریبا کیفیت سه بعدی به موضوع می دهد.
اگر از یک اتفاق ورزشی عکاسی می کنید احتمالا با پس زمینه های آشفته روبرو شوید، در اینگونه موارد از عکاسان حرفه ای درس بگیرید. اگر بودجه شما اجازه دهد از عدسی ۳۰۰ میلیمتری با دیافراگم ۲٫۸ و یا عدسی ۶۰۰ میلیمتری با دیافراگم ۴ استفاده کنید، این تکنیک موجب محو شدن تماشاگران و دیگر مسابقه دهتدگان در پس زمینه شده و توجه را به سمت موضوع اصلی سوق خواهد داد.
توانایی دیدن در تاریکی
یکی از مزایای عدسی های سریع روشنایی تصویر در منظره یاب آن است. بیشتر دوربین های پیشرفته از نورسنجی همراه با بازترین گشادگی دیافراگم استفاده می کنند. موقع تنظیم و نورسنجی صحنه درست تا لحظه به حرکت در آمدن پرده شاتر دیافراگم در حداکثر میزان گشادگی خود باقی می ماند.
هرچه حداکثر میزان گشادگی میزان گشادگی دیافراگم عدسی بیشتر باشد روشنایی تصویر منظره یاب نیز بیشتر می شود. این خصوصیت برای شرایط نوری ضعیف مناسب است. مخصوصا اگر از دوربین اتوفوکوسی استفاده می کنید که آینه نیمه نقره ( برای بازتاباندن مقداری از نور ورودی به حسگرهای اتوفوکوس خود) دارد مفید واقع می شود.
* در پرتره یا عکاسی زیبایی وقتی می خواهید توجه را به چشم های موضوع متمرکز کنید، عدسی های سریع خیلی مناسب هستند. عدسی ۸۵ میلیمتری با دیافراگم ۱٫۴ یا عدسی ۱۳۵ میلیمتری با دیافراگم ۲ اجازه می دهد که همه چیز در قسمت جلو عقب چشم های موضوع خارج از میدان وضوح تصویر قرار گیرند.
نوشته شده در عمومی
هفته پیش که یادتان هست. رفته بودم کاخ سبز. عکس های زیرگوشه ای از این بازدید است.( این هم به خاطر شما، جناب شریفی)
نوشته شده در عمومی
یک عدسی ۵۰ میلیمتری با حداکثر گشادگی دیافراگم ۱٫۸ :f عموما به عنوان عدسی سریع محسوب نمی شود چرا که بیشتر عدسی های استاندارد دارای چنین میزان گشادگی دیافراگم می باشند. اما یک عدسی ۳۰۰ میلیمتری تله فوتو با حداکثر گشادگی دیافراگم ۱٫۸: f به عنوان عدسی سریع محسوب می شود به خاطر اینکه حداکثر گشادگی دیافراگم متوسط در چنین فواصل کانونی ۴f: می باشد.
با اینکه می توانید یک عدسی سریع را به حداقل میزان گشادگی دیافراگم برابر عدسی کند تنظیم کنید، اما اصولا برای استفاده در بازترین میزان دیافراگم خود طراحی شده اند.
یک عدسی سریع به مراتب گرانتر از عدسی کند با فاصله کانونی یکسان می باشد. اما قیمت گران آن توسط امکانات عکاسی که پیش رو می گذارد معین می شود.
* عدسی های سریع موارد استفاده زیادی دارند. آنها برای عکاسی از ورزشهای سالنی، تئاتر و حتی نمایشهای مدرسه ای ایده آل هستند. میزان گشادگی دیافراگم بیشتر، استفاده از سرعتهای بالای شاتر برای ثبت موضوعات متحرک را امکانپذیر می کند و در عین حال نور زیادی را به سطح فیلم می رساند.
** عدسی تله فوتو ۳۰۰ میلیمتری با دیافراگم ۲٫۸f: در مقایسه با عدسی ۳۰۰ میلیمتری با دیافراگم ۴f: مقدار نور بیشتری را به سطح فیلم می رساند. چنین عدسیی برای عکاسی از صحنه های ورزشی مناسب است. مقدار نور بیشتر می تواند منجر به ثابت کردن حرکت با سرعت ثانیه و محو کردن حرکت با سرعت ثانیه شود.
نوشته شده در عمومی
